Maand: september 2019

Illustratie van de tuin van Ida

Ode aan Ida

Ida de Groot

Ida is naast mijn moeder de meest belangrijke vrouw in mijn leven. Ze is een vriendin van mijn ouders. In eerste instantie wist ik weinig van haar. De enige herinnering die ik aan haar en Marcel heb gaat ver terug en duurt maar kort. Ik herinner mij dat ik op een raam mocht tekenen.

Als je benieuwd bent over welke vrouw ik precies praat, bekijk dan deze illustratie even.

 

Hoe het begon

Ik was net een paar weken begonnen met mijn opleiding tot docent Beeldende Kunst. Ik woonde bij mijn ouders en stond twee keer in de week om zes uur op om op tijd in de schoolbanken te zitten. Niet bepaald mijn hobby, dat vroege opstaan.

Tijdens een feest van mijn ouders kwamen Ida en Marcel. Mijn moeder had me gezegd dat ik even met Ida moest praten om te kijken of ik daar misschien kon slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte af op een vrouw die ik bijna niet kende om te vragen of ik twee keer in de week kon blijven slapen.
Een korte tijd later belde ik aan bij de voordeur en begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

 

Maandagavond

Op dinsdag en donderdag moest ik om negen uur op de kunstacademie zijn. Dus iedere maandag pakte ik mijn tas in voor twee dagen. Na de lessen op de kunstacademie liep ik een paar straten verder, naar de achtertuin van Ida en Marcel. Dan zaten we even buiten, ging er een lekker speciaalbiertje open terwijl Marcel de heerlijkste maaltijd kookte. Ondertussen raakten we aan de praat, gesprekken zoals je ze verwacht aan de keukentafel bij je moeder: Hoe was je dag? Waar loop je tegenaan?

Ik heb het altijd lastig gevonden om over gevoelens te praten maar bij Ida leek ik geen keus te hebben. Dit was niet op een nare manier, trouwens. Het gebeurde heel natuurlijk.

Tijdens het avondeten ging er vaak een flesje wijn open en na het eten dronken we thee. Soms leerde ik voor het vak Kunstgeschiedenis. Dan ging ik naar bed in de logeerkamer. De volgende ochtend was ik meestal alleen. Ida was of nog in bed of al naar haar werk toe. Marcel was al op de fiets vertrokken of kwam ik nog net beneden tegen als ik een kop thee zette voor mijzelf. Dan at ik rustig mijn ontbijtje en liep daarna op mijn gemak naar school toe. Vanaf dit moment voelde de dinsdag- en donderdag ochtend niet meer als vroeg opstaan maar juist als uitslapen.

 

Praten met Ida

Na een paar maanden vond ik een kamer in Utrecht en is dit contact enigszins verwaterd. Ik was druk met mijn studie en nam niet meer de tijd om tot rust te komen en ik raakte overspannen.

Ida bood mij aan om weer eens te komen eten. We hadden een goed gesprek, zoals altijd. We spraken af om elkaar weer vaker te zien. Ik kwam daarom iedere maandagavond weer langs om te eten. Het zelfde ritueel begon weer. We zaten even buiten, we dronken een biertje, we gingen eten en dronken een flesje wijn. Na het eten dronken we een pot thee leeg en daarna ging ik weer naar huis.

Ida is een vrouw met een mening en een visie op het leven. Het is gebleken dat wij eenzelfde soort blik op de wereld hebben. Door de vele gesprekken met Ida (en Marcel) heb ik een hoop geleerd. Zowel over mijzelf als het leven. Zij heeft mij zien groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij helpen groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij altijd door moeilijke tijden heen geholpen en lachte met mij mee door makkelijke tijden heen.

Ida is een wonder. Zij heeft veel voor mij betekend en ik hoop dat terug te kunnen geven. Voor een deel door dit bericht maar nog veel meer in de komende jaren bij haar thuis.

Illustratie van de tuin van Ida
Uitsnede van Eetbare tuin

Eetbare tuin

De Eetbare Tuin – Kunst door Marieke

Voor een Bed en Breakfast in Wageningen mocht ik een kunstwerk maken. Het is een prachtige Bed en Breakfast. Het gebouw is fantastisch gerenoveerd door de eigenaren. En er hangt waanzinnige kunst. Ze hebben een mooie moderne keuken. Hier geven ze kookworkshops. De volgende stap is het maken van een ‘eetbare tuin’.

 

Het bezoek

Na een rondleiding en een goddelijke avondmaaltijd, hebben we uitgebreid gesproken over wat de verwachtingen zijn van de eigenaren. Ik kreeg de opdracht een werk te maken voor in de Tuinkamer. Deze kamer heeft uitzicht op de eetbare tuin. Wat voor werk er zou komen te hangen, zou volledig aan mij zijn. Ik heb mij natuurlijk laten inspireren door de eetbare tuin. Vanuit de ruimte is er prachtig uitzicht op de moestuin.

 

Het werk – De eetbare tuin

Ik heb een bodemprofiel gemaakt met daarin verschillende groenten en op de achtergrond een Hollandse wolkenlucht.

Als je mijn werk graag in het echt wilt zien, in haar volle glorie, raad ik je aan om eens langs te gaan bij Villa Arion. Boek een nacht in één van de prachtige kamers of doe een kookworkshop!

Zodra mijn werk in de Villa hangt, zal het ook op de website te zien zijn. Tot die tijd alleen nog even sneakpreviews.

Uitsnede van Eetbare tuin
Kaft boekhouding Mucato 1992

Boekhouding

Vandaag ben ik een aantal uur bezig geweest met het begrijpen van mijn eigen boekhouding.
Zoals bekend heb ik vanaf 1 juli een bedrijf. En als je een bedrijf hebt, moet je netjes je BTW afdragen etc. En daar heb ik totaal geen kennis van.

Zoals sommigen van jullie weten, ben ik geen held met cijfers. Ik weet niet zeker of 1 + 1 echt wel 2 is. Daarom zag ik wat op tegen het hele boekhouddeel van mijn bedrijf.

Nu heb ik een tijdje mijn best gedaan de boekhouding te ontlopen, maar nu is het toch echt tijd dat ik weet wat ik aan het doen ben.
Uiteraard houd ik wel enigszins wat bij. Ik weet bijvoorbeeld dat ik alle bonnetjes moet bewaren van wat ik uitgeef, ik weet dat ik belastingen moet betalen en dat het dus handig is om wat geld opzij te zetten… Maar dat is wel ongeveer alles.

Nu is mijn vader een handige man met een uurtje of twee tijd op zaterdagmiddag. Dus daar ging ik: gewapend met een laptop en goede moed. Mijn vader is een praktische man en wij denken redelijk hetzelfde. Het beste middel om iets te begrijpen is dus een simpele versie ervan bekijken. Hij is de penningmeester van theatergroep Mucato en pakte van zolder de boekhouding van deze groep uit 1992 erbij. Dat boek is dus ouder dan ikzelf ben. Met een prachtig handschrift stonden er allemaal losse woorden en sommen geld op papier. Aan de hand hiervan kon mijn vader mij uitleggen wat grootboeken zijn, wat het nut ervan is, en kon ik bedenken wat voor grootboeken ikzelf wilde hebben.

Samen hadden wij geen idee hoe mijn boekhoudingsprogramma werkte dus daar hebben we het grootste deel van de tijd lekker op zitten prutsen totdat we allebei een goed beeld hadden van hoe dit werkt.

En nu, wonder boven wonder, durf ik te zeggen dat ik begrijp hoe ik mijn boekhouding bij moet houden. Dat komt goed uit, want het wordt bijna tijd om de BTW af te dragen voor het derde kwartaal.

Bedankt voor je hulp, pap!

Kaft boekhouding Mucato 1992
Voorbeeld boekhouding Mucato 1992
Reactiebaan bouwende leerlingen

Reactiebaan

In Doetinchem werd er woensdag 4 september een reactiebaan gebouwd. Op het Zone.college in Doetinchem werden drie collega’s, ik en wat mensen van een jongerencentrum ingehuurd om met vijf klassen tegelijk een reactiebaan te bouwen. Het ging wat moeizaam van start maar daarna was het een fantastische dag! Laat me je vertellen hoe dit in zijn werk ging:

Ik kwam aan op de aan mij doorgegeven locatie. Daar bleek geen workshop gegeven te worden. De lieve dames van de receptie wisten mij wel te vertellen dat ik waarschijnlijk op de andere locatie moest zijn en gaven mij instructies om naar een ander schoolgebouw te rijden welke één straat verderop stond. Daar eenmaal aangekomen was niet duidelijk of de workshop hier gegeven werd of op een locatie aan de andere kant van de stad. Nu begon ik een beetje gestrest te worden want ik was vanuit Kleinkunstig de coördinator van deze dag en moest dus op tijd zijn. Inmiddels hadden zich achter mij bij de receptie wat mensen geschaard die te oud waren om hier op school te zitten. We raakten aan de praat en zij bleken van de derde locatie aan de andere kant van de stad hier naartoe gestuurd te zijn. Zij konden mij vertellen dat de workshop dus wel degelijk hier gegeven moest worden. Gelukkig.

Toen begon het volgende dilemma. We hadden een lokaaltje toegewezen gekregen waar we het materiaal even neer konden zetten maar dit was absoluut niet groot genoeg om met 5 klassen tegelijk een workshop in te volgen. Het lokaal was eigenlijk al krap voor één klas. Een dame kwam ons te hulp: “Jullie kunnen wel in het oude techniek lokaal!” Maar ook dit was niet groot genoeg voor meer dan twee klassen. Ik gaf aan graag in de aula te willen. Uiteindelijk zijn we daar ook beland, hoor! Maar via de volgende weg: techniek lokaal, buiten (het waaide behoorlijk, dus daar kon de workshop echt niet gegeven worden), aula, gymlokaal, toch weer de aula.

Daar gaf ik aan de leerlingen een korte introductie over wat een reactiebaan is en wat de bedoeling van vandaag is. Vervolgens gingen de kinderen aan de slag. Het was prachtig om te zien. De kinderen waren ontzettend creatief met het materiaal en bedachten allerlei constructies om de reactiebaan te bouwen.

Ik was in mijn introductie niet duidelijk genoeg geweest over dat de reactiebanen vervolgens ook samengebracht moesten worden tot één grote baan dus het vergde aan het einde ook nog enige creatieve oplossingen om de hele baan op elkaar aan te laten sluiten. Uiteindelijk is dat bijna helemaal gelukt! Sommige stukken van de baan liepen beter dan andere stukken maar de kinderen hebben allemaal ontzettend veel lol gehad in het bouwen en hebben elkaar goed leren kennen. Voor een brugklas in hun eerste week, is dat denk ik het allerbelangrijkste.

Nadat de reactiebaan was afgelopen mochten de leerlingen alles weer terug in een doos stoppen en ergens gaan lunchen want voor ons stonden de volgende vijf brugklassen al weer klaar.

Deze ronde ging een heel stuk beter. Wij als docenten wisten beter wat we konden verwachten en wat er mis was gegaan in de eerste ronde. Daarom hadden wij van tevoren bepaald wat het werkgebied werd van de leerlingen. We hadden vijf vakken op de grond afgezet. En ieder vak had zijn eigen hoogte om mee te werken. De startgroep, groep 1, werkte tussen de drie en twee meter. De tweede groep tussen de twee en anderhalve meter, en zo werd het steeds wat minder hoog tot de reactiebaan op de grond was aangekomen.

Deze baan liep wat beter dan de eerste ronde en de leerlingen waren ook meer bezig met hun stukje reactiebaan op de andere stukken aan te laten sluiten. De kinderen stonden allemaal om de baan heen en telden samen af om te kijken naar hoe de baan in actie was. Het was mooi om te zien hoe deze klassen een groep vormden. Ook deze groep heeft weer alles in de dozen gestopt voor ze weg mochten.

Toen de aula weer leerling-vrij was, hadden wij rustig de tijd om als docenten nog even na te praten over de reactiebaan en over hoe alles is gelopen. Tijdens dit gesprek hebben we alle blokken weer bij de blokken gedaan, alle knikkers in een zak. Alles werd netjes weer opgeruimd zodat het makkelijk in mijn auto zou passen. Een hele hoop was zo aangepast op de baan, dat het daarna weggegooid kon worden. Dit zorgde ervoor dat ik veel meer ruimte in de auto over had en ik ook nog een collega mee kon nemen om haar af te zetten in Zwolle.

Ik heb een hele hoop geleerd van deze workshopdag en ik kijk uit naar de volgende!

Reactiebaan bouwende leerlingen
Groep creërende leerlingen
Overzicht van leerlingen en reactiebaan
error: Content is beschermd!