Categorie: Inspiratie

Foto bij Tinnen Figuren Museum

Deze week

BTW – vorige week

Wat een week! Het begon afgelopen zaterdag met mijn eerste officiële BTW-aangifte. Of zoals het eigenlijk heet voor de belastingdienst: de omzetbelastingaangifte.

Nou heb ik al eerder uitgelegd dat ik weinig verstand heb van de boekhouding maar het begint toch zo langzamerhand te komen. Ik weet waar ik mijn onbetaalde facturen moet noteren, ik weet waar ik mijn bonnetjes moet invoeren. Ik kan mijn bankgegevens importeren. Maar toch, zeker omdat ik een deel handmatig doe in plaats van gewoon importeer, gaat niet alles goed. 

Mijn boekhouding klopte niet. Ik had niet hetzelfde bedrag onderaan de streep staan als dat er op mijn bankrekening stond. 

Dus ik ben alle mutaties nog eens langs gelopen. Ik kon er een aantal dubbele bonnen uit halen. 

Nog klopte het niet. Alweer alles langslopen. Ditmaal ook met mijn bankgegevens ernaast. Alles leek te kloppen. Of toch niet! Ik had een factuur in mijn mail gekregen en in de boekhouding gestopt. Ik had dit betaald met mijn zakelijke rekening.

Toch kon ik deze uitgave niet terugvinden in mijn bankgegevens. Ik heb alles meerdere malen bekeken. Het duurde even maar uiteindelijk viel het kwartje. De factuur stond in dollars geschreven en mijn bankrekening laat alleen de euro’s zien. Ik had dus wel degelijk de factuur dubbel ingevoerd. De ene was namelijk gewoon geïmporteerd van mijn bankgegevens. De andere was handmatig ingevoerd alsof de dollars euro’s waren. 

Handlettering in Tilburg – deze week

Afgelopen week heb ik het rustig gehad. Ik heb alleen een workshop gedraaid op woensdag. Ik mocht naar Tilburg rijden met alle benodigdheden voor een workshop Handlettering. 

Ik was geboekt door Kleinkunstig op MBO de Rooi Pannen, afdeling Marketing en Evenementen. 

Samen met nog 11 collega’s gaven wij verschillende workshops met een talige insteek. Zo gaf iemand een workshop Rap maar ook soap-acteren kwam voorbij. 

Ik hield mij bezig met waar ik goed in ben: beeld maken. Handlettering is tenslotte een kunstvorm in het grijze gebied ergens tussen schrijven en beeld creëren in. Taal en beeld, dus! Precies mijn stijl!

De studenten waren – waarschijnlijk omdat zij zelf gekozen hadden voor handlettering – waanzinnig gemotiveerd. Het was een hele rustige maar grote groep. 28 studenten die elkaar lang niet allemaal kenden. Het feit dat ze elkaar niet allemaal kenden maakte het een rustige groep. Ze hebben prachtige werken gemaakt.

Ik heb ze een opdracht gegeven wat bij de doelgroep paste. Marketing en evenementen, deze studenten organiseren alles rondom evenementen. Ze mochten kiezen uit een thema (Herfst, Winter of Halloween) en maakten daarna een A-bord, poster of uitnodiging. En er zijn werkelijk prachtige en erg originele werken gemaakt. En sommigen hebben niet erg hun best gedaan op een origineel idee omdat handlettering op zich al uitdaging genoeg was. Ook zij hebben stuk voor stuk een prachtig resultaat neergezet!

Tinnen Figuren Museum – deze week

Op donderdag van deze week mocht ik op gesprek komen in Ommen, bij het Nationaal Tinnen Figuren Museum. Dit museum is op zoek naar wat vernieuwing op educatief vlak. En laat ik daar nu net een diploma voor hebben.  

Dit museum – al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen – doet al een hoop met educatie. Met name met onderwerpen als de Romeinen, de middeleeuwen en Napoleon. 

Ik mag dit museum, en de mensen die er werken, helpen om het educatieve programma een extra boost te geven zonder dat het museum daarvoor veel hoeft te veranderen. 

Ik heb hier gesproken met twee mensen die hier werken. Er is een aanzienlijk leeftijdsverschil maar onze blik op kunst, cultuur en ontwikkeling van een kind is redelijk gelijk. En onze humor ook, gelukkig!

Dit wordt nog vervolgt zodra er meer bekend is over mijn precieze taken bij dit museum!

Foto bij Tinnen Figuren Museum
Illustratie van de tuin van Ida

Ode aan Ida

Ida de Groot

Ida is naast mijn moeder de meest belangrijke vrouw in mijn leven. Ze is een vriendin van mijn ouders. In eerste instantie wist ik weinig van haar. De enige herinnering die ik aan haar en Marcel heb gaat ver terug en duurt maar kort. Ik herinner mij dat ik op een raam mocht tekenen.

Als je benieuwd bent over welke vrouw ik precies praat, bekijk dan deze illustratie even.

 

Hoe het begon

Ik was net een paar weken begonnen met mijn opleiding tot docent Beeldende Kunst. Ik woonde bij mijn ouders en stond twee keer in de week om zes uur op om op tijd in de schoolbanken te zitten. Niet bepaald mijn hobby, dat vroege opstaan.

Tijdens een feest van mijn ouders kwamen Ida en Marcel. Mijn moeder had me gezegd dat ik even met Ida moest praten om te kijken of ik daar misschien kon slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte af op een vrouw die ik bijna niet kende om te vragen of ik twee keer in de week kon blijven slapen.
Een korte tijd later belde ik aan bij de voordeur en begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

 

Maandagavond

Op dinsdag en donderdag moest ik om negen uur op de kunstacademie zijn. Dus iedere maandag pakte ik mijn tas in voor twee dagen. Na de lessen op de kunstacademie liep ik een paar straten verder, naar de achtertuin van Ida en Marcel. Dan zaten we even buiten, ging er een lekker speciaalbiertje open terwijl Marcel de heerlijkste maaltijd kookte. Ondertussen raakten we aan de praat, gesprekken zoals je ze verwacht aan de keukentafel bij je moeder: Hoe was je dag? Waar loop je tegenaan?

Ik heb het altijd lastig gevonden om over gevoelens te praten maar bij Ida leek ik geen keus te hebben. Dit was niet op een nare manier, trouwens. Het gebeurde heel natuurlijk.

Tijdens het avondeten ging er vaak een flesje wijn open en na het eten dronken we thee. Soms leerde ik voor het vak Kunstgeschiedenis. Dan ging ik naar bed in de logeerkamer. De volgende ochtend was ik meestal alleen. Ida was of nog in bed of al naar haar werk toe. Marcel was al op de fiets vertrokken of kwam ik nog net beneden tegen als ik een kop thee zette voor mijzelf. Dan at ik rustig mijn ontbijtje en liep daarna op mijn gemak naar school toe. Vanaf dit moment voelde de dinsdag- en donderdag ochtend niet meer als vroeg opstaan maar juist als uitslapen.

 

Praten met Ida

Na een paar maanden vond ik een kamer in Utrecht en is dit contact enigszins verwaterd. Ik was druk met mijn studie en nam niet meer de tijd om tot rust te komen en ik raakte overspannen.

Ida bood mij aan om weer eens te komen eten. We hadden een goed gesprek, zoals altijd. We spraken af om elkaar weer vaker te zien. Ik kwam daarom iedere maandagavond weer langs om te eten. Het zelfde ritueel begon weer. We zaten even buiten, we dronken een biertje, we gingen eten en dronken een flesje wijn. Na het eten dronken we een pot thee leeg en daarna ging ik weer naar huis.

Ida is een vrouw met een mening en een visie op het leven. Het is gebleken dat wij eenzelfde soort blik op de wereld hebben. Door de vele gesprekken met Ida (en Marcel) heb ik een hoop geleerd. Zowel over mijzelf als het leven. Zij heeft mij zien groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij helpen groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij altijd door moeilijke tijden heen geholpen en lachte met mij mee door makkelijke tijden heen.

Ida is een wonder. Zij heeft veel voor mij betekend en ik hoop dat terug te kunnen geven. Voor een deel door dit bericht maar nog veel meer in de komende jaren bij haar thuis.

Illustratie van de tuin van Ida
Foto van een kopje door Esteban

Esteban

Een paar jaar geleden leerde ik Esteban kennen. Ik was op studiereis naar Stockholm in de eerste week van februari. Om 16.00 u. was het donker en stonden ik en mijn reisgenootje te kijken naar de ijsbaan. Daar was een klungelige jongen aan het schaatsen en vroeg wij ook kwamen schaatsen. Deze jongen bleek Jané Esteban Holst.

Ik wil graag even de tijd nemen om hier over hem te schrijven omdat zijn foto’s mij inspireren. Zijn foto’s stralen zo veel rust uit dat ik er graag naar kijk. Daarbij hebben zijn foto’s een soort verstildheid die ik in mijn eigen werk ook vaak tegen kom.

Hiernaast zie je foto’s die hij gemaakt heeft.

Wat ik zo fijn en rustgevend aan zijn foto’s vind, is dat het zo lekker alledaags is en vol warmte. Ik herinner mij de haven in Stockholm. Dit is een zoutwater haven en ik zag ijsbrokken over elkaar heen schuiven van 20, 30 centimeter dik, meters het water in. En de foto’s van Esteban warmen voor mij het gevoel van Stockholm weer een beetje op.

Het verwarrende van de foto’s vind ik dat ik het net over verstildheid had, de foto’s hebben voor mij een bepaalde afstand terwijl ze ook tegelijk heel persoonlijk voelen. Ik ben benieuwd naar wat jij van zijn foto’s vindt. Dit is de LINK naar zijn instagram pagina toe. Hij is nog bezig met het bouwen van zijn website.

The confusing part about the pictures is this: I just wrote about the stillness in the pictures, they have a curtain distance and at the same time they feel very personal. I’m curious to know what you think of his pictures. This is a LINK to his instagram page. He’s still working on his website.

Foto van kitten door Esteban
Foto van een kopje door Esteban
Illustratie bij blogpost Het geheime leven van kleuren

Het geheime leven van kleuren

Voor mijn verjaardag vroeg ik om het boek ‘Het geheime leven van kleuren’, geschreven door Kassia St Clair.

Het is een boek over – je raadt het al – kleuren. Het is heel overzichtelijk opgezet. Het begint met een algemeen stukje en dan komt er wat meer gedetailleerde informatie.
Het begint met eerst wat algemene informatie over waarom het boek geschreven is, over kleuren en hun ontstaan. Daarna begint het echte werk: de verschillende kleurtinten!
Eerst lees je over de verschillende tinten wit. De kleuren worden nogal ruim ingedeeld. Dus onder wit valt hier zowel loodwit als zilver.

Bij iedere tint leer je weer een stukje bij. Het gaat soms veel meer over het ontstaan van de kleur of hoe de kleur vroeger gemaakt of gewonnen werd. Maar soms gaat het over veldslagen en belangrijke mensen met een bepaalde haarkleur.
In ieder geval wordt iedere kleurnaam verklaard.

‘Het geheime leven van kleuren’ is zo luchtig geschreven! Ik raas door het boek heen. Het maakt het ook makkelijk leesbaar doordat iedere tint maar twee of drie pagina’s tekst heeft gekregen.
Ik lees graag in de trein of vlak voor het slapen gaan. Het feit dat er zo veel ‘weglegmogelijkheden’ zijn, maakt het voor mij dus een praktisch leesbaar boek.
Wat dan weer heel slecht werkt bij dat wegleggen, is dat het zo goed geschreven is!

Naast al de prachtige en luchtige informatie in ‘Het geheime leven van kleuren’, komen er soms prachtige citaten voorbij. Zo staat er in het boek een citaat van Kandinsky: “… rood dat door geel dichter bij de mensheid wordt gebracht.”
Ik vind dit een prachtige beschrijving. Zoals je op de website kan zien betekend de oranje kleur veel voor mij. Met mijn bedrijf probeer ik mensen bij elkaar te brengen. Soms betekent dit dat ik mijzelf dichter bij mensen breng, soms dat ik anderen bij elkaar kan brengen. Daarom is voor mij de kleur oranje door het citaat van Kandinsky nog meer gaan betekenen.

Illustratie bij blogpost Het geheime leven van kleuren
error: Content is beschermd!