Categorie: Inspiratie

Macrame project

Macramé – iets nieuws proberen

Vrije tijd

Veel dingen die met kunst te maken hebben, geniet ik op een andere manier van dan dat ik deed toen ik een kind was. Daarom zoek ik vaak naar iets nieuws om in mijn vrije tijd te doen. Op die manier voelt het niet als werk maar kan ik me toch breed oriënteren op verschillende kunstvormen.

Marcramé

Macramé is een knoopkunst. Je legt allerlei verschillende soorten knopen in touw. Hierdoor ontstaat er een patroon en je zou er dan ook nog dingen in kunnen hangen. Hier zie je een foto van een recent knoopwerk van mij. Verder zijn er nog waanzinnig veel voorbeelden te vinden online.

Mijn eigen macramé

Ik had gauw een plantenhanger geknoopt maar daarna was ik op zoek naar een nieuw project. Ik was eigenlijk in de wilde weg aan het knopen, zonder doel en maar zien wat er aan het einde uit zou komen. Nu is dat ook de manier waarop ik graag werk. Ik vind het heerlijk om lekker bezig te zijn zonder na te denken en gaandeweg te bedenken wat het doel gaat worden.

Vervolgens kon ik alles uithalen omdat ik toch een beter plan had bedacht waarbij de draden op een andere manier geknoopt moesten worden. Vlak na het begin heb ik twee kleine plantjes gekocht. Het leek me leuk om deze te verwerken in dit knoopwerk. Dat maakte dat ik direct iets meer een doel kreeg in het knopen. Daardoor kon ik wat gerichtere keuzes maken. Want hoe leuk het ook is om zonder plan of doel te werken, is het soms veel praktischer om wel degelijk een doel te hebben.

Eindelijk was er dus een plan en knoopte ik er lustig op los. Aan de ene kant vol versiering en oefening. Aan de andere kant gericht, zodat de plantjes er goed in kunnen hangen. Het lijkt voor mij wat op een puzzel. Ik zoek naar de juiste soort knopen en naar de juiste vormen waardoor de knopen en plantjes goed bij elkaar passen.

Ik sta open voor suggesties voor een volgend project!

Macrame project
Van Gogh Starry Night

Van Gogh en mijn favoriete schilderijen

Van Gogh Kunstwedstrijd

Vorige week plaatste ik een bericht op Instagram en Facebook met een tekening van mij, gebaseerd op een schilderij van Van Gogh.
Die tekening heb ik gemaakt als bijdrage in een kunstwedstrijd georganiseerd vanuit het Van Gogh Museum en Royal Talens. Hier kun je verschillende prijzen mee winnen waaronder mooie kunstbenodigdheden en een Van Gogh monopoly spel.

Een van de vereisten om mee te doen was dat je in je Instagram bericht vertelde waarom je geïnspireerd raakt door het schilderij wat je gekozen hebt. Ik begon daar met schrijven en kwam er achter dat ik aan een aantal zinnen echt niet genoeg had. Daarom dit bericht.

Korenveld met kraaien

Voor de wedstrijd heb ik gekozen voor een schilderij wat ook in Nederland te vinden is. Naar mijn mening is dit het mooiste schilderij van Van Gogh wat in Nederland is hangt. Het is een schilderij met een dreigende, donkere lucht. Ik zie er een heldere donkere nachtlucht in met twee manen of misschien twee grote heldere sterren. De lucht is in allerlei richtingen geschilderd waardoor er een beweging ontstaat van de linkerkant van het schilderij naar de rechterkant. De kleuren variëren van lichtblauw naar bijna zwart.

De rest van het doek, tweederde, bestaat uit koren en wegen. In eerste instantie zie je het gele koren en een bruine zandweg. Maar als je echt naar de kleuren gaat kijken, dan pas zie je wat een ware kunstenaar Van Gogh was. Hij kan toveren met kleuren, hij wekt de suggestie van goudgeel koren terwijl hij met allerlei andere kleuren nog werkt. In het koren kun je zwart, bruin, oranje, wit en heel veel tinten groen en geel vinden. In de weg komt daar dan nog een soort aquamarijn, hemelsblauw en turquoise bij.

In dit korenveld zit net zo veel beweging als in de lucht. Het mooie is dat Van Gogh hier duidelijk laat zien dat het koren een kortere beweging maakt dan de lucht. In de lucht zie je grote hoeveelheden lucht verplaatst worden terwijl het koren maar zo ver kan strekken als ze zelf lang is.

De lucht en het koren geven dit schilderij nog geen grimmige stemming. Dit komt naar mijn mening door de opvliegende kraaien. Deze vliegen mee in de richting van de wind. Hierbij ontstaat bij mij het een gevoel van herkenning. Ik herinner mij stormwinden die koud maar niet te koud aanvoelen, verfrissend maar ook meedogenloos. Alsof het de gedachten uit je hersens probeert te blazen. Ik kan me voorstellen dat zo’n wind kraaien kan laten opschrikken en weg doen vliegen.

Het is een schilderij wat mij een gevoel van rust en leegte geeft omdat het naar mijn mening een moment vangt van vlak voordat je zelf dit gevoel kunt ervaren. Het gevoel dat je wilt gaan uitwaaien in de eerste herfststorm om je hoofd leeg te maken. Dit schilderij heeft op mij dezelfde werking als zo’n storm.

Sterrennacht, mijn favoriet

Dan is er een schilderij wat ik nog indrukwekkender vind dan het korenveld met kraaien: de sterrennacht. Dit schilderij lijkt simpel en blauw te zijn. Maar niets is minder waar. In het schilderij zijn misschien wel honderd verschillende kleuren blauw te vinden, verschillende soorten groen, geel en rood. Er is zwart en wit en oranje te zien.

De reden dat ik niet voor dit schilderij heb gekozen voor de wedstrijd, is omdat ik dit schilderij nog nooit in het echt heb mogen bewonderen.

Een van de dingen die ik mooi vind aan dit schilderij zijn de lijnen. Van Gogh werkt fantastisch met schilderrichting en schaduw. Door zijn manier van schilderen zie je wat voor en wat achter is, wat links en wat rechts is. Hij heeft een manier van schilderen gevonden waardoor vlakken en lijnen niet meer verschillen van elkaar. De lijnen vormen de vlakken en andersom.

Ook dit is een schilderij wat mij een heel prettig gevoel geeft. In de lucht zijn de hoge winden te zien, winden die zonder geremd te worden kunnen waaien en tegenwoordig vliegtuigen kunnen dragen. Daarnaast stralen de sterren en de maan nog hoger in de lucht en tegelijkertijd lijkt dit een weerspiegeling in water te zijn.

Dit schilderij draait meer om de lucht dus zien we ongeveer eenderde aan huizen, bergen en bomen en tweederde aan lucht. De huizen zijn aanwezig, zoals we nu ook geen stukje land meer kunnen zien zonder dat er iets van gebouwen op te zien is. Maar ze lijken bijna weg te vallen tussen de bomen en de bergen, alsof ze er nu even niet zo veel toe doen en je vragen om weer terug naar de lucht te kijken waar een veel mooier lichtspel gaande is dan de lampen in de huizen.

De boom vooraan is zoals je haar verwacht. Alsof je een mooie heuvel of berg hebt gevonden met prachtig uitzicht over een dal maar er staat altijd wel iets half in het zicht. Op een of andere manier helpt dat met het kijken naar de verte. Het zorgt voor wat extra perspectief. Doordat je iets dichtbij kunt zien, kun je zien hoe ver weg het verre is. Doordat de boom zo donker gekleurd is ten opzichte van de lucht, kijk je er direct langs en kun je verdwalen en je laten meevoeren in de lucht.

Het gevoel wat ik hiervan krijg is een tevreden rust. Alsof het schilderij mij vertelt dat ik nu even nergens over na hoef te denken. Het is midden in de nacht en alle zorgen en alle realiteit komt morgen wel weer. Voor nu kan ik de frisse nachtlucht inademen, de grassprieten tussen mijn tenen en vingers voelen en staren naar de beweging van de lucht.

Van Gogh Korenveld met kraaien
Van Gogh Starry Night
Logo CKV fabriek

Gesprek met CKV Fabriek

De CKV Fabriek

Ik kwam het bedrijf CKV Fabriek tegen op LinkedIn. Ik had er wel eens van gehoord maar nooit echt naar gekeken.

Het is een bedrijf dat gevestigd zit in Breda. Met mijn woonplaats in Haarlem, is dit ook een van de redenen dat ik er nooit eerder echt naar gekeken heb.
De CKV Fabriek biedt cultuurdagen aan op scholen. Dit is dus eigenlijk wat ik ook bij Kleinkunstig doe, maar dan gegarandeerd een hele dag lol.

Contact

Ik zag een mailadres op de website staan dus ik heb hen een mailtje gestuurd met de vraag of we een keer konden praten over wat we voor elkaar zouden kunnen betekenen.

Ik kreeg vrij snel een bericht terug dat ik welkom was. Ik had korte tijd later een workshop in Eindhoven. Dan was ik toch al in het zuiden dus kon ik net zo goed even omrijden naar huis via Breda.

Het gesprek

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam rond half twee aangereden en werd binnen gelaten. Er waren een aantal heren hard aan het werk. Er werd wat ruimte gemaakt in een lege kamer en hier konden wij aan een hoge tafel rustig praten.

Ik zat aan een kant van de tafel. Schuin tegenover mij zat Koen, degene met wie ik mailcontact had gehad. Aan de kop van de tafel maar in een hoek van de ruimte zat degene die de deur voor mij open had gedaan, Mo.

We spraken over Kleinkunstig, over de workshops die ik geef en zojuist gegeven had. Over mijn interesses in de beeldende kunst en de innovatieve ontwikkelingen die gaande zijn. Dit laatste leek erg aan te sluiten bij de ontwikkelen van de CKV Fabriek.

Samerwerking?

We spraken over het ontwikkelen van de workshops van het bedrijf en wat ik daaraan zou kunnen bijdragen. Zij vertelden mij op zoek te zijn naar een vast kernteam wat de workshops zou kunnen ontwikkelen en hierin een expert kan zijn.

Daarnaast kan ik ook een keer meelopen met de workshops die me interessant lijken zodat ik er van kan leren. Ook was Mo mijn schrijfstijl opgevallen en had hij een ingeving dat ik misschien stukjes voor op de website zou kunnen schrijven.

Dit alles lijkt mij waanzinnig interessant en ik hoop hier gauw meer over te horen en dus hier meer over te kunnen schrijven!

Logo CKV fabriek
Boek cover

Boek: nice girls don’t get the corner office

Een boek gekregen

Met kerst kreeg ik van de zus van Joek een nieuw boek: nice girls don’t get the corner office van Lois P. Franklin. Vorige week noemde ik dit boek al even.

Hoe werkt het boek

Het is een soort werkboek. Je kunt er heel actief mee aan de slag. In het begin wordt je gevraagd om een vragenlijst in te vullen. Hier rolt een bepaalde score uit en daarmee kun je dan weer aan de slag in de rest van het boek.

Het boek is opgedeeld in een aantal hoofdstukken. De hoofdstukken bevatten uiteraard een hoop tekst maar niet zoals je deze zou verwachten. De hoofdstukken zijn gevuld met ‘fouten’, ze zijn ook genummerd door het hele boek heen. Bij deze fouten wordt meestal verteld wat iemand deed en hoe dit beter kan voor een groter succes.
Soms wordt het anders aangepakt en wordt er juist verteld wat iemand heel goed deed.

Na ieder subkopje, iedere fout in het boek, volgen er tips. Soms alleen coachingtips van de schrijfster. Soms ook tips van professionals en ervaringsdeskundigen.

Een goed boek

Ik vind het een heel goed boek om meerdere redenen.

Reden 1

Ik heb jaren nagenoeg niets gelezen. Pas kort geleden, zo’n 2 jaar terug, pakte ik vrijwillig weer een boek op en heb deze van kaft tot kaft gelezen. Sindsdien heb ik de smaak weer een beetje meer te pakken en heb ik een aantal boeken gelezen.
Maar om nou te zeggen dat ik heel makkelijk boeken verslind, nee.

Zo kom ik bij een van de redenen dat ik dit boek heel fijn vind: het leest lekker makkelijk weg. De fouten zijn kort beschreven, meestal maar 1 of 2 pagina’s. Dit geeft veel stopmomenten. Ik schreef al eerder dat ik dit heel prettig vind lezen in dit bericht over ‘Het geheime leven van kleuren’.

Reden 2

Zelf vind ik het prettig om aantekeningen te maken in mijn boeken. Bij sommige boeken voelt het toch alsof het niet kan of niet mag. Weer iets wat ik fijn vind aan dit boek: je wordt zelfs aangemoedigd om het wel te doen.
Uiteraard kun je er altijd voor kiezen om op een apart papier mee te schrijven. Dus als je juist niet in het boek wilt schrijven, blijft dat altijd een optie.

Reden 3

Het boek gaat over hoe je zakelijk een sterker persoon wordt. Nou zie ik mijzelf al als een sterk persoon, maar ik zie mijzelf nog niet als een zakelijk sterk persoon. Er valt een hoop te leren en gelukkig doe ik dat ook, dankzij dit boek.

Reden 4

Het is nou eenmaal heel praktisch, met zo veel tips en tricks. Een aantal dingen kan en wil ik direct toepassen en maakt het ook heel haalbaar om mijzelf te verbeteren.
Een aantal dingen bewaar ik liever voor later omdat ze nu niet relevant zijn of omdat ze nog te groot lijken/zijn.

Reden 5

Het is geschreven voor en door een vrouw. Er komen talloze voorbeelden in voor van powervrouwen in de zakenwereld en vergelijkingen tussen man en vrouw. Het boek gaat dan dus ook vooral over het dichten van de eventuele gaten tussen man en vrouw.

Hoe nu verder

Ik ben ongeveer op een kwart van het boek, misschien een derde. Ik ga nu vrolijk verder met het maken van aantekeningen bij de punten waar ik aan moet werken. En ik lees fijn verder door de punten waar ik op dit moment nog niet zo veel mee wil.

Alle pagina’s waar ik denk dat ik direct baad bij kan hebben, schrijf ik op. Zo kan ik makkelijk terug naar de voor mij belangrijke informatie.
Ik kan dan snel mijn aantekeningen terugvinden en de praktische tips toepassen en uitvoeren.

Het missende schema

Terwijl ik rustig aan het lezen was, ging het in de tekst over een schema. Het was gebaseerd op de piramide van Maslow. Deze heb ik even op moeten zoeken. In de tekst stond beschreven dat het schema bij deze fout meer inging op het werkende leven.

Op de plek waar het schema had moeten staan, stond alleen een lege ruimte. Ik had geen idee waar de tekst over ging omdat het zo vast hangt aan dit schema.
Omdat ik echt niets begreep van dit onderwerp, heb ik een mail gestuurd naar de schrijfster. Ik vertelde haar dat ik het boek aan het lezen was, het schema miste op pagina zoveel bij fout zoveel en of ze mij dit schema kon sturen.

Ik verwachtte er niet veel van. Een bestseller schrijver en coach heeft vast geen tijd om een mailtje vol spelfouten te beantwoorden en dan ook nog eens uit te zoeken waar ik het in godsnaam over had.

Ik had het mis. Binnen drie dagen had ik een reactie met het missende schema in de bijlage en de beste wensen voor het nieuwe jaar.

Boek cover
Boek pagina 213
Kerstvakantie illustraties Marieke Noordhuis

Kerstvakantie 2019

Voornemens voor de kerstvakantie

Mijn kerstvakantie duurt twee weken. Twee weken lang geen workshops, dan moet ik me toch op een andere manier bezig houden. Allereerst met een paar dagen rust en genieten van de verjaardag van Joek en de kerstdagen met familie. Daarna zou ik weer lekker aan de slag gaan. Ik zou bij Joek thuis blijven tot en met oud en nieuw. Daar had ik dan mooi de tijd om lekker te tekenen aan het boek waar ik aan werk. Tegen de tijd dat ik dat allemaal goed naar mijn wensen getekend heb, zou de vakantie weer afgelopen zijn en kan ik weer door met het geven van workshops.

Welk boek?

Ik schreef een paar weken terug dat ik een nieuw boek mag illustreren. Van dit boek heb ik nu twee hoofdstukken gekregen. In ieder hoofdstuk zitten 13 subhoofdstukjes. Dit beslaat niet meer dan 1 pagina. De andere pagina kan ik dan gebruiken voor een illustratie.

Het is een boek over hoe om te gaan met een depressie; een onderwerp dat dicht bij me staat. Het voelt goed om hiervoor zo veel illustraties voor te mogen maken.

Ik heb een papieren versie van de tekst gekregen. Bij deze versie heb ik bijna overal schetsen gemaakt. Een enkeling van de schetsen heb ik ook al in mijn laptop gezet en ben ik dus aan het digitaliseren om uit te gaan werken.

De kerstvakantie tot nu toe

Ik heb erg genoten van Joek zijn verjaardag en de kerstdagen met familie. Ik had rustig de tijd om weer even bij te praten tijdens een heerlijke maaltijd. De ene dag bereid door mijn broer, de andere dag bereid door ons allemaal.

Na deze feestelijke dagen is het toch tijd geworden om weer even aan het werk te zijn voor Joek, in elk geval tot oud en nieuw. Oud en nieuw vieren wij in Diever (en omstreken) en gaan even kijken bij het carbid schieten.
Nu begint het ook bij mij weer te kriebelen om aan het werk te gaan.

Vol goede moed heb ik mijn laptop uit mijn tas gepakt. Deze wilde niet opstarten, de batterij was leeg gegaan. Kan gebeuren, daar hebben we opladers voor. Toch? Waar was mijn oplader? Ik ben mijn oplader vergeten mee te nemen uit Haarlem en ik blijf nog tot en met oud en nieuw in Zwolle. Ik moet dus nu echt verplicht vakantie nemen.

Wat moet ik nu doen?

Ergens is het heel verstandig om mijn laptop niet te kunnen gebruiken. Nu moet ik echt vakantie houden. Een blog schrijven kan nog wel op de laptop van Joek. En als het echt moet kan dat ook nog wel op mijn telefoon, al werkt dat niet ideaal.

Gelukkig heb ik met kerst een mooi boek gekregen van de zus van Joek: Nice girls don’t get the corner office, geschreven door Lois P. Frankel. Ik heb nu alle tijd om lekker een boek te lezen.

Daarnaast heb ik ook nog twee dagen de tijd om mijn BTW-aangifte te doen. Dus er is gelukkig gewoon nog werk te doen, ook zonder het maken van tekeningen voor het boek.

Kerstvakantie illustraties Marieke Noordhuis
Kerstvakantie kerstwens Marieke Noordhuis
Foto bij Tinnen Figuren Museum

Deze week

BTW – vorige week

Wat een week! Het begon afgelopen zaterdag met mijn eerste officiële BTW-aangifte. Of zoals het eigenlijk heet voor de belastingdienst: de omzetbelastingaangifte.

Nou heb ik al eerder uitgelegd dat ik weinig verstand heb van de boekhouding maar het begint toch zo langzamerhand te komen. Ik weet waar ik mijn onbetaalde facturen moet noteren, ik weet waar ik mijn bonnetjes moet invoeren. Ik kan mijn bankgegevens importeren. Maar toch, zeker omdat ik een deel handmatig doe in plaats van gewoon importeer, gaat niet alles goed. 

Mijn boekhouding klopte niet. Ik had niet hetzelfde bedrag onderaan de streep staan als dat er op mijn bankrekening stond. 

Dus ik ben alle mutaties nog eens langs gelopen. Ik kon er een aantal dubbele bonnen uit halen. 

Nog klopte het niet. Alweer alles langslopen. Ditmaal ook met mijn bankgegevens ernaast. Alles leek te kloppen. Of toch niet! Ik had een factuur in mijn mail gekregen en in de boekhouding gestopt. Ik had dit betaald met mijn zakelijke rekening.

Toch kon ik deze uitgave niet terugvinden in mijn bankgegevens. Ik heb alles meerdere malen bekeken. Het duurde even maar uiteindelijk viel het kwartje. De factuur stond in dollars geschreven en mijn bankrekening laat alleen de euro’s zien. Ik had dus wel degelijk de factuur dubbel ingevoerd. De ene was namelijk gewoon geïmporteerd van mijn bankgegevens. De andere was handmatig ingevoerd alsof de dollars euro’s waren. 

Handlettering in Tilburg – deze week

Afgelopen week heb ik het rustig gehad. Ik heb alleen een workshop gedraaid op woensdag. Ik mocht naar Tilburg rijden met alle benodigdheden voor een workshop Handlettering. 

Ik was geboekt door Kleinkunstig op MBO de Rooi Pannen, afdeling Marketing en Evenementen. 

Samen met nog 11 collega’s gaven wij verschillende workshops met een talige insteek. Zo gaf iemand een workshop Rap maar ook soap-acteren kwam voorbij. 

Ik hield mij bezig met waar ik goed in ben: beeld maken. Handlettering is tenslotte een kunstvorm in het grijze gebied ergens tussen schrijven en beeld creëren in. Taal en beeld, dus! Precies mijn stijl!

De studenten waren – waarschijnlijk omdat zij zelf gekozen hadden voor handlettering – waanzinnig gemotiveerd. Het was een hele rustige maar grote groep. 28 studenten die elkaar lang niet allemaal kenden. Het feit dat ze elkaar niet allemaal kenden maakte het een rustige groep. Ze hebben prachtige werken gemaakt.

Ik heb ze een opdracht gegeven wat bij de doelgroep paste. Marketing en evenementen, deze studenten organiseren alles rondom evenementen. Ze mochten kiezen uit een thema (Herfst, Winter of Halloween) en maakten daarna een A-bord, poster of uitnodiging. En er zijn werkelijk prachtige en erg originele werken gemaakt. En sommigen hebben niet erg hun best gedaan op een origineel idee omdat handlettering op zich al uitdaging genoeg was. Ook zij hebben stuk voor stuk een prachtig resultaat neergezet!

Tinnen Figuren Museum – deze week

Op donderdag van deze week mocht ik op gesprek komen in Ommen, bij het Nationaal Tinnen Figuren Museum. Dit museum is op zoek naar wat vernieuwing op educatief vlak. En laat ik daar nu net een diploma voor hebben.  

Dit museum – al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen – doet al een hoop met educatie. Met name met onderwerpen als de Romeinen, de middeleeuwen en Napoleon. 

Ik mag dit museum, en de mensen die er werken, helpen om het educatieve programma een extra boost te geven zonder dat het museum daarvoor veel hoeft te veranderen. 

Ik heb hier gesproken met twee mensen die hier werken. Er is een aanzienlijk leeftijdsverschil maar onze blik op kunst, cultuur en ontwikkeling van een kind is redelijk gelijk. En onze humor ook, gelukkig!

Dit wordt nog vervolgt zodra er meer bekend is over mijn precieze taken bij dit museum!

Foto bij Tinnen Figuren Museum
Illustratie van de tuin van Ida

Ode aan Ida

Ida de Groot

Ida is naast mijn moeder de meest belangrijke vrouw in mijn leven. Ze is een vriendin van mijn ouders. In eerste instantie wist ik weinig van haar. De enige herinnering die ik aan haar en Marcel heb gaat ver terug en duurt maar kort. Ik herinner mij dat ik op een raam mocht tekenen.

Als je benieuwd bent over welke vrouw ik precies praat, bekijk dan deze illustratie even.

 

Hoe het begon

Ik was net een paar weken begonnen met mijn opleiding tot docent Beeldende Kunst. Ik woonde bij mijn ouders en stond twee keer in de week om zes uur op om op tijd in de schoolbanken te zitten. Niet bepaald mijn hobby, dat vroege opstaan.

Tijdens een feest van mijn ouders kwamen Ida en Marcel. Mijn moeder had me gezegd dat ik even met Ida moest praten om te kijken of ik daar misschien kon slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte af op een vrouw die ik bijna niet kende om te vragen of ik twee keer in de week kon blijven slapen.
Een korte tijd later belde ik aan bij de voordeur en begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

 

Maandagavond

Op dinsdag en donderdag moest ik om negen uur op de kunstacademie zijn. Dus iedere maandag pakte ik mijn tas in voor twee dagen. Na de lessen op de kunstacademie liep ik een paar straten verder, naar de achtertuin van Ida en Marcel. Dan zaten we even buiten, ging er een lekker speciaalbiertje open terwijl Marcel de heerlijkste maaltijd kookte. Ondertussen raakten we aan de praat, gesprekken zoals je ze verwacht aan de keukentafel bij je moeder: Hoe was je dag? Waar loop je tegenaan?

Ik heb het altijd lastig gevonden om over gevoelens te praten maar bij Ida leek ik geen keus te hebben. Dit was niet op een nare manier, trouwens. Het gebeurde heel natuurlijk.

Tijdens het avondeten ging er vaak een flesje wijn open en na het eten dronken we thee. Soms leerde ik voor het vak Kunstgeschiedenis. Dan ging ik naar bed in de logeerkamer. De volgende ochtend was ik meestal alleen. Ida was of nog in bed of al naar haar werk toe. Marcel was al op de fiets vertrokken of kwam ik nog net beneden tegen als ik een kop thee zette voor mijzelf. Dan at ik rustig mijn ontbijtje en liep daarna op mijn gemak naar school toe. Vanaf dit moment voelde de dinsdag- en donderdag ochtend niet meer als vroeg opstaan maar juist als uitslapen.

 

Praten met Ida

Na een paar maanden vond ik een kamer in Utrecht en is dit contact enigszins verwaterd. Ik was druk met mijn studie en nam niet meer de tijd om tot rust te komen en ik raakte overspannen.

Ida bood mij aan om weer eens te komen eten. We hadden een goed gesprek, zoals altijd. We spraken af om elkaar weer vaker te zien. Ik kwam daarom iedere maandagavond weer langs om te eten. Het zelfde ritueel begon weer. We zaten even buiten, we dronken een biertje, we gingen eten en dronken een flesje wijn. Na het eten dronken we een pot thee leeg en daarna ging ik weer naar huis.

Ida is een vrouw met een mening en een visie op het leven. Het is gebleken dat wij eenzelfde soort blik op de wereld hebben. Door de vele gesprekken met Ida (en Marcel) heb ik een hoop geleerd. Zowel over mijzelf als het leven. Zij heeft mij zien groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij helpen groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij altijd door moeilijke tijden heen geholpen en lachte met mij mee door makkelijke tijden heen.

Ida is een wonder. Zij heeft veel voor mij betekend en ik hoop dat terug te kunnen geven. Voor een deel door dit bericht maar nog veel meer in de komende jaren bij haar thuis.

Illustratie van de tuin van Ida
Foto van een kopje door Esteban

Esteban

Een paar jaar geleden leerde ik Esteban kennen. Ik was op studiereis naar Stockholm in de eerste week van februari. Om 16.00 u. was het donker en stonden ik en mijn reisgenootje te kijken naar de ijsbaan. Daar was een klungelige jongen aan het schaatsen en vroeg wij ook kwamen schaatsen. Deze jongen bleek Jané Esteban Holst.

Ik wil graag even de tijd nemen om hier over hem te schrijven omdat zijn foto’s mij inspireren. Zijn foto’s stralen zo veel rust uit dat ik er graag naar kijk. Daarbij hebben zijn foto’s een soort verstildheid die ik in mijn eigen werk ook vaak tegen kom.

Hiernaast zie je foto’s die hij gemaakt heeft.

Wat ik zo fijn en rustgevend aan zijn foto’s vind, is dat het zo lekker alledaags is en vol warmte. Ik herinner mij de haven in Stockholm. Dit is een zoutwater haven en ik zag ijsbrokken over elkaar heen schuiven van 20, 30 centimeter dik, meters het water in. En de foto’s van Esteban warmen voor mij het gevoel van Stockholm weer een beetje op.

Het verwarrende van de foto’s vind ik dat ik het net over verstildheid had, de foto’s hebben voor mij een bepaalde afstand terwijl ze ook tegelijk heel persoonlijk voelen. Ik ben benieuwd naar wat jij van zijn foto’s vindt. Dit is de LINK naar zijn instagram pagina toe. Hij is nog bezig met het bouwen van zijn website.

The confusing part about the pictures is this: I just wrote about the stillness in the pictures, they have a curtain distance and at the same time they feel very personal. I’m curious to know what you think of his pictures. This is a LINK to his instagram page. He’s still working on his website.

Foto van kitten door Esteban
Foto van een kopje door Esteban
Illustratie bij blogpost Het geheime leven van kleuren

Het geheime leven van kleuren

Voor mijn verjaardag vroeg ik om het boek ‘Het geheime leven van kleuren’, geschreven door Kassia St Clair.

Het is een boek over – je raadt het al – kleuren. Het is heel overzichtelijk opgezet. Het begint met een algemeen stukje en dan komt er wat meer gedetailleerde informatie.
Het begint met eerst wat algemene informatie over waarom het boek geschreven is, over kleuren en hun ontstaan. Daarna begint het echte werk: de verschillende kleurtinten!
Eerst lees je over de verschillende tinten wit. De kleuren worden nogal ruim ingedeeld. Dus onder wit valt hier zowel loodwit als zilver.

Bij iedere tint leer je weer een stukje bij. Het gaat soms veel meer over het ontstaan van de kleur of hoe de kleur vroeger gemaakt of gewonnen werd. Maar soms gaat het over veldslagen en belangrijke mensen met een bepaalde haarkleur.
In ieder geval wordt iedere kleurnaam verklaard.

‘Het geheime leven van kleuren’ is zo luchtig geschreven! Ik raas door het boek heen. Het maakt het ook makkelijk leesbaar doordat iedere tint maar twee of drie pagina’s tekst heeft gekregen.
Ik lees graag in de trein of vlak voor het slapen gaan. Het feit dat er zo veel ‘weglegmogelijkheden’ zijn, maakt het voor mij dus een praktisch leesbaar boek.
Wat dan weer heel slecht werkt bij dat wegleggen, is dat het zo goed geschreven is!

Naast al de prachtige en luchtige informatie in ‘Het geheime leven van kleuren’, komen er soms prachtige citaten voorbij. Zo staat er in het boek een citaat van Kandinsky: “… rood dat door geel dichter bij de mensheid wordt gebracht.”
Ik vind dit een prachtige beschrijving. Zoals je op de website kan zien betekend de oranje kleur veel voor mij. Met mijn bedrijf probeer ik mensen bij elkaar te brengen. Soms betekent dit dat ik mijzelf dichter bij mensen breng, soms dat ik anderen bij elkaar kan brengen. Daarom is voor mij de kleur oranje door het citaat van Kandinsky nog meer gaan betekenen.

Illustratie bij blogpost Het geheime leven van kleuren
error: Content is beschermd!