Categorie: Overig

Foto bij Tinnen Figuren Museum

Deze week

BTW – vorige week

Wat een week! Het begon afgelopen zaterdag met mijn eerste officiële BTW-aangifte. Of zoals het eigenlijk heet voor de belastingdienst: de omzetbelastingaangifte.

Nou heb ik al eerder uitgelegd dat ik weinig verstand heb van de boekhouding maar het begint toch zo langzamerhand te komen. Ik weet waar ik mijn onbetaalde facturen moet noteren, ik weet waar ik mijn bonnetjes moet invoeren. Ik kan mijn bankgegevens importeren. Maar toch, zeker omdat ik een deel handmatig doe in plaats van gewoon importeer, gaat niet alles goed. 

Mijn boekhouding klopte niet. Ik had niet hetzelfde bedrag onderaan de streep staan als dat er op mijn bankrekening stond. 

Dus ik ben alle mutaties nog eens langs gelopen. Ik kon er een aantal dubbele bonnen uit halen. 

Nog klopte het niet. Alweer alles langslopen. Ditmaal ook met mijn bankgegevens ernaast. Alles leek te kloppen. Of toch niet! Ik had een factuur in mijn mail gekregen en in de boekhouding gestopt. Ik had dit betaald met mijn zakelijke rekening.

Toch kon ik deze uitgave niet terugvinden in mijn bankgegevens. Ik heb alles meerdere malen bekeken. Het duurde even maar uiteindelijk viel het kwartje. De factuur stond in dollars geschreven en mijn bankrekening laat alleen de euro’s zien. Ik had dus wel degelijk de factuur dubbel ingevoerd. De ene was namelijk gewoon geïmporteerd van mijn bankgegevens. De andere was handmatig ingevoerd alsof de dollars euro’s waren. 

Handlettering in Tilburg – deze week

Afgelopen week heb ik het rustig gehad. Ik heb alleen een workshop gedraaid op woensdag. Ik mocht naar Tilburg rijden met alle benodigdheden voor een workshop Handlettering. 

Ik was geboekt door Kleinkunstig op MBO de Rooi Pannen, afdeling Marketing en Evenementen. 

Samen met nog 11 collega’s gaven wij verschillende workshops met een talige insteek. Zo gaf iemand een workshop Rap maar ook soap-acteren kwam voorbij. 

Ik hield mij bezig met waar ik goed in ben: beeld maken. Handlettering is tenslotte een kunstvorm in het grijze gebied ergens tussen schrijven en beeld creëren in. Taal en beeld, dus! Precies mijn stijl!

De studenten waren – waarschijnlijk omdat zij zelf gekozen hadden voor handlettering – waanzinnig gemotiveerd. Het was een hele rustige maar grote groep. 28 studenten die elkaar lang niet allemaal kenden. Het feit dat ze elkaar niet allemaal kenden maakte het een rustige groep. Ze hebben prachtige werken gemaakt.

Ik heb ze een opdracht gegeven wat bij de doelgroep paste. Marketing en evenementen, deze studenten organiseren alles rondom evenementen. Ze mochten kiezen uit een thema (Herfst, Winter of Halloween) en maakten daarna een A-bord, poster of uitnodiging. En er zijn werkelijk prachtige en erg originele werken gemaakt. En sommigen hebben niet erg hun best gedaan op een origineel idee omdat handlettering op zich al uitdaging genoeg was. Ook zij hebben stuk voor stuk een prachtig resultaat neergezet!

Tinnen Figuren Museum – deze week

Op donderdag van deze week mocht ik op gesprek komen in Ommen, bij het Nationaal Tinnen Figuren Museum. Dit museum is op zoek naar wat vernieuwing op educatief vlak. En laat ik daar nu net een diploma voor hebben.  

Dit museum – al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen – doet al een hoop met educatie. Met name met onderwerpen als de Romeinen, de middeleeuwen en Napoleon. 

Ik mag dit museum, en de mensen die er werken, helpen om het educatieve programma een extra boost te geven zonder dat het museum daarvoor veel hoeft te veranderen. 

Ik heb hier gesproken met twee mensen die hier werken. Er is een aanzienlijk leeftijdsverschil maar onze blik op kunst, cultuur en ontwikkeling van een kind is redelijk gelijk. En onze humor ook, gelukkig!

Dit wordt nog vervolgt zodra er meer bekend is over mijn precieze taken bij dit museum!

Foto bij Tinnen Figuren Museum
Werkfoto tijdens gesprek met Renske

Renske de engel

Renske, de engel

Mijn zus, Renske, komt mij helpen met mijn bedrijf. Ik ben zoals jullie weten een beginneling. Mijn vader heeft mij eerder al geholpen met mijn boekhouding en nu schiet mijn zus mij te hulp.

Klanten

In mijn vorige post beschreef ik dat ik het erg druk heb met de kinderboeken week. Deze workshops lopen vanuit Kleinkunstig. Nu komt de wintertijd eraan en hebben scholen het druk met vakanties en toetsweken en niet echt met het plannen van leuke culturele activiteiten.
Toch zou ik het leuk vinden om mijn huur te kunnen betalen en te kunnen eten.

Om genoeg inkomen te garanderen heb ik klanten nodig. Om klanten te krijgen moet ik toch echt zelf iets ondernemen. En laat ik daar nu eens helemaal geen verstand van hebben. Gelukkig ken ik iemand die hier wel veel van af weet: Renske, de engel.

Zij gaat mij zo helpen met klantenwerving. Of liever gezegd, ze gaat me vertellen wat klantenwerving inhoudt en wat ik er voor moet doen.

Wat gaat er komen?

Ik ben heel benieuwd wat ze me gaat vertellen. Tot nu toe ben ik alleen aan klanten gekomen omdat mensen mij al kennen. De kinderboerderij was via een vriend, de portretten die ik tot nu toe heb gemaakt zijn voor moeders van mij. De eerste en enige opdracht die ik heb gekregen buiten mijn eigen kennissenkring is Kofi geweest. Het wordt tijd om dit aantal eens flink uit te breiden.

Ik ben benieuwd of het me lukt om nieuwe klanten te werven en vooral of het me lukt om een systeem te bedenken waardoor dit geen eenmalige klanten worden maar dat zij telkens weer bij me terug kunnen komen. De terugkomende klanten heb ik nodig om zeker te blijven van een vast inkomen.

Het is weliswaar fantastisch om een eigen bedrijf te hebben; ik hoef namelijk alleen maar te doen wat ik echt heel erg leuk vind. Maar het blijft ook ontzettend onzeker. Ik heb geen zekerheid van inkomen en al helemaal geen zekerheid van vast inkomen. Ik hoop dat mijn zus, Renske, hier een helpende hand bij kan zijn. Althans, bij het opzetten van een zekerheid. Bij het vinden, binnenhalen en houden van klanten.

Illustratie bij blog over klantenwerving
Werkfoto tijdens gesprek met Renske
Illustratie van de tuin van Ida

Ode aan Ida

Ida de Groot

Ida is naast mijn moeder de meest belangrijke vrouw in mijn leven. Ze is een vriendin van mijn ouders. In eerste instantie wist ik weinig van haar. De enige herinnering die ik aan haar en Marcel heb gaat ver terug en duurt maar kort. Ik herinner mij dat ik op een raam mocht tekenen.

Als je benieuwd bent over welke vrouw ik precies praat, bekijk dan deze illustratie even.

 

Hoe het begon

Ik was net een paar weken begonnen met mijn opleiding tot docent Beeldende Kunst. Ik woonde bij mijn ouders en stond twee keer in de week om zes uur op om op tijd in de schoolbanken te zitten. Niet bepaald mijn hobby, dat vroege opstaan.

Tijdens een feest van mijn ouders kwamen Ida en Marcel. Mijn moeder had me gezegd dat ik even met Ida moest praten om te kijken of ik daar misschien kon slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte af op een vrouw die ik bijna niet kende om te vragen of ik twee keer in de week kon blijven slapen.
Een korte tijd later belde ik aan bij de voordeur en begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

 

Maandagavond

Op dinsdag en donderdag moest ik om negen uur op de kunstacademie zijn. Dus iedere maandag pakte ik mijn tas in voor twee dagen. Na de lessen op de kunstacademie liep ik een paar straten verder, naar de achtertuin van Ida en Marcel. Dan zaten we even buiten, ging er een lekker speciaalbiertje open terwijl Marcel de heerlijkste maaltijd kookte. Ondertussen raakten we aan de praat, gesprekken zoals je ze verwacht aan de keukentafel bij je moeder: Hoe was je dag? Waar loop je tegenaan?

Ik heb het altijd lastig gevonden om over gevoelens te praten maar bij Ida leek ik geen keus te hebben. Dit was niet op een nare manier, trouwens. Het gebeurde heel natuurlijk.

Tijdens het avondeten ging er vaak een flesje wijn open en na het eten dronken we thee. Soms leerde ik voor het vak Kunstgeschiedenis. Dan ging ik naar bed in de logeerkamer. De volgende ochtend was ik meestal alleen. Ida was of nog in bed of al naar haar werk toe. Marcel was al op de fiets vertrokken of kwam ik nog net beneden tegen als ik een kop thee zette voor mijzelf. Dan at ik rustig mijn ontbijtje en liep daarna op mijn gemak naar school toe. Vanaf dit moment voelde de dinsdag- en donderdag ochtend niet meer als vroeg opstaan maar juist als uitslapen.

 

Praten met Ida

Na een paar maanden vond ik een kamer in Utrecht en is dit contact enigszins verwaterd. Ik was druk met mijn studie en nam niet meer de tijd om tot rust te komen en ik raakte overspannen.

Ida bood mij aan om weer eens te komen eten. We hadden een goed gesprek, zoals altijd. We spraken af om elkaar weer vaker te zien. Ik kwam daarom iedere maandagavond weer langs om te eten. Het zelfde ritueel begon weer. We zaten even buiten, we dronken een biertje, we gingen eten en dronken een flesje wijn. Na het eten dronken we een pot thee leeg en daarna ging ik weer naar huis.

Ida is een vrouw met een mening en een visie op het leven. Het is gebleken dat wij eenzelfde soort blik op de wereld hebben. Door de vele gesprekken met Ida (en Marcel) heb ik een hoop geleerd. Zowel over mijzelf als het leven. Zij heeft mij zien groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij helpen groeien tot wie ik ben. Zij heeft mij altijd door moeilijke tijden heen geholpen en lachte met mij mee door makkelijke tijden heen.

Ida is een wonder. Zij heeft veel voor mij betekend en ik hoop dat terug te kunnen geven. Voor een deel door dit bericht maar nog veel meer in de komende jaren bij haar thuis.

Illustratie van de tuin van Ida
Kaft boekhouding Mucato 1992

Boekhouding

Vandaag ben ik een aantal uur bezig geweest met het begrijpen van mijn eigen boekhouding.
Zoals bekend heb ik vanaf 1 juli een bedrijf. En als je een bedrijf hebt, moet je netjes je BTW afdragen etc. En daar heb ik totaal geen kennis van.

Zoals sommigen van jullie weten, ben ik geen held met cijfers. Ik weet niet zeker of 1 + 1 echt wel 2 is. Daarom zag ik wat op tegen het hele boekhouddeel van mijn bedrijf.

Nu heb ik een tijdje mijn best gedaan de boekhouding te ontlopen, maar nu is het toch echt tijd dat ik weet wat ik aan het doen ben.
Uiteraard houd ik wel enigszins wat bij. Ik weet bijvoorbeeld dat ik alle bonnetjes moet bewaren van wat ik uitgeef, ik weet dat ik belastingen moet betalen en dat het dus handig is om wat geld opzij te zetten… Maar dat is wel ongeveer alles.

Nu is mijn vader een handige man met een uurtje of twee tijd op zaterdagmiddag. Dus daar ging ik: gewapend met een laptop en goede moed. Mijn vader is een praktische man en wij denken redelijk hetzelfde. Het beste middel om iets te begrijpen is dus een simpele versie ervan bekijken. Hij is de penningmeester van theatergroep Mucato en pakte van zolder de boekhouding van deze groep uit 1992 erbij. Dat boek is dus ouder dan ikzelf ben. Met een prachtig handschrift stonden er allemaal losse woorden en sommen geld op papier. Aan de hand hiervan kon mijn vader mij uitleggen wat grootboeken zijn, wat het nut ervan is, en kon ik bedenken wat voor grootboeken ikzelf wilde hebben.

Samen hadden wij geen idee hoe mijn boekhoudingsprogramma werkte dus daar hebben we het grootste deel van de tijd lekker op zitten prutsen totdat we allebei een goed beeld hadden van hoe dit werkt.

En nu, wonder boven wonder, durf ik te zeggen dat ik begrijp hoe ik mijn boekhouding bij moet houden. Dat komt goed uit, want het wordt bijna tijd om de BTW af te dragen voor het derde kwartaal.

Bedankt voor je hulp, pap!

Kaft boekhouding Mucato 1992
Voorbeeld boekhouding Mucato 1992
error: Content is beschermd!