Categorie: Workshops

Blog tekenen: waar was ik gebleven

Tekenen: waar was ik gebleven

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Het is erg druk geweest de laatste maanden. Niet alleen maar op werkgebied, maar in mijn persoonlijke leven ook. Ik woon niet meer in Haarlem. Ik heb een nieuwe baan erbij waardoor ik financieel meer zekerheid heb maar ik haast geen workshops meer kan geven. Mede hierdoor heb ik er voor gekozen even geen blogs te schrijven. Nu het voelt alsof de rust weer is wedergekeerd, ben ik weer klaar om je iedere week weer te verblijden met een nieuwe blog.

Opdrachten

Ik geef dan geen workshops meer, maar heb wel nog een aantal leuke opdrachten lopen. Eén daarvan heb ik afgerond in de tijd dat ik geen blogs heb geschreven. Ik zou hier heel erg graag over willen schrijven maar op dit moment kan dat nog niet. Ik heb erg genoten van het tekenen van deze opdracht dus ik kom hier op terug zodra ik akkoord heb van de opdrachtgever(s).

Ik heb in een eerdere blog geschreven dat ik een boek mag illustreren. Daar ben ik nog steeds mee bezig. Ook hier heb ik even pauze in moeten nemen maar gelukkig is er door de Corona crisis wat meer tijd ontstaan om te tekenen.

Ook mag ik me de komende tijd bezig gaan houden met handlettering. Dit is de kunst van het tekenen van letters. Dit is niet hetzelfde als kalligrafie, de kunst van het schoonschrijven. Handlettering gaat meer om het creëren van een mooi beeld, een goede compositie, etc., zoals je bij een tekening zou verwachten.

Een nieuwe baan

Ik schreef net dat ik een nieuwe baan heb. Ik werk sinds een paar maanden op het Coornhert Gymnasium in Gouda. Hier ben ik vervangend docent beeldende vorming en ben verantwoordelijk voor de lessen van de eerste klas (en ook een tweede klas). Het is heerlijk om weer met mijn eigen vak bezig te zijn, eigen klassen te hebben. Het is fijn om weer progressie te zien en een band op te kunnen bouwen met de leerlingen.

Ik merk dat ik niet wil kiezen tussen doen wat mijn hart graag wil (workshops geven, etc) en voor de klas staan. Jammer genoeg heb ik nu wel een keus gemaakt door in Gouda te gaan werken. Voorlopig moet ik even afscheid nemen van het geven van workshops.

Toch levert het me veel plezier op om de ontwikkelingen van leerlingen te kunnen zien in hun tekenen, in hun werken. Ze kunnen soms gigantische stappen maken en dan tegelijk ook nog erg gezellig bijkletsen met je.

Misgelopen opdrachten

Het is prachtig, weer voor de klas. Maar dit zorgt er ook voor dat ik dusdanig veel tijd kwijt ben aan het onderwijs, dat ik soms nee moet zeggen tegen leuke opdrachten.

Ik ben door Ondine de Hullu gevraagd om weer voor haar te illustreren. Dit heb ik eerder gedaan, zoals je HIER kunt zien. Ondine heeft altijd een plan. Bij dat plan hoort een tijdschema. En dat werkt fantastisch, want dan weet je wanneer je klaar moet zijn en hoe veel tijd je ergens aan kunt besteden. Het nadeel is, dat als je dus niet genoeg tijd meer hebt in een week, dat je daarom nee moet zeggen tegen de vraag of je voor haar kunt tekenen. Gelukkig heeft ze een ander gevonden waarbij ik hoop dat ze net zo mooi resultaat krijgt.

Blog tekenen: waar was ik gebleven
Workshop Islamitische school - kinderen aan het werk

Workshop op een Islamitische basisschool

De aankomst

Ik was vroeg aanwezig op de school. Ik was nog nooit eerder op een Islamitische school geweest en wilde dus even rustig de tijd hebben om vragen te stellen en me voor te bereiden op het geven van een workshop aan kleuters.

Ik was echter zo vroeg aanwezig dat ik als enige aanwezig was. Gelukkig kwamen er na een paar minuten twee vrouwen aangelopen. Zij lieten mij binnen en vertelden het een en ander over de school.

Voor de workshops

Ik gaf drie keer een workshop aan de kleuters. Telkens in een ander lokaal. In het eerste lokaal begon ik direct na het openen van de dag dus ik was hier al aanwezig om mijn spullen neer te zetten. De workshop heeft niet veel materiaal nodig dus ik was vrij snel klaar met het opbouwen. De juf vroeg of ik mee wilde naar de Islamitische dagopening en uiteraard ging ik met haar mee.

Alle leerkrachten verzamelden in de personeelskamer in een grote kring. Er stond een grote tafel in het midden en een roze met zwarte bank. Een van de dames die mij de school binnen had gelaten, ging aan de grote tafel zitten en trok een groot boek naar zich toe. Ze las een stukje voor uit de Koran. Het fijne was, dat het een Nederlandse vertaling was dus ik begreep waar de passage over ging. Toen was er nog een korte ronde met mededelingen en daarna ging iedereen naar zijn of haar lokaal.

De eerste groep

Ik stond samen met de juf bij de deur van de klas en gaf alle leerlingen een hand. Ik had van Kleinkunstig doorgekregen dat ik jongens geen hand mag geven omdat ik een vrouw ben. Toen ik dit van tevoren vroeg aan de juf legde zij mij uit dat dit alleen het geval is als de kinderen van gebedsleeftijd zijn en dat is niet het geval bij de kleuters.

Toen alle kinderen netjes op hun plek zaten, begonnen de juf en de kinderen met het zingen van een dagopening. Het klonk prachtig en ik zou willen dat ik kon begrijpen wat zij zongen.

Vervolgens mocht ik met de kinderen aan het werk gaan. Ze hebben heel goed hun best gedaan op het kleuren, knippen en plakken. Daarom zijn er ook hele mooie resultaten uitgekomen.

De tweede groep

De tweede workshopgroep zat tegenover het lokaal van de eerste groep. Ik kon dus zo doorlopen. Hier kon ik direct beginnen met de workshop. De juf had ook een stagiaire dus er was extra veel hulp.

Ook hier hebben de kinderen heel goed getekend, geknipt en geplakt. Aan het einde van de workshop begonnen we een beetje haast te krijgen omdat de kinderen naar de gym moesten.

De pauze

Ik had even een uurtje pauze tussen de tweede en de laatste workshop in. Dat was heerlijk want kleuters willen veel aandacht en dat blijft toch een stuk vermoeiender dan een puber die zelf wel aan de slag gaat.

Halverwege dat uur pauze, kregen de docenten ook hun middagpauze. Hierdoor had ik de mogelijkheid om met een aantal juffen te praten. Ik vertelde hen dat ik erg onder de indruk ben van hun Islamitische school. Vooral omdat ik deze workshop één keer eerder heb gegeven op een andere school waar het een stuk drukkere klassen waren en waar ik een stuk minder gedaan kreeg.

Daarna konden we nog rustig even doorpraten over koetjes, kalfjes en kinderen.

De derde groep

Als laatste zat ik in een lokaal tegenover de personeelskamer. Deze groep was wat drukker en minder gestructureerd dan de andere twee klassen. Toch hebben we heerlijk kunnen werken en ook hier hebben de kinderen een prachtig resultaat neergezet.

Toen ik wegging kreeg ik zelfs van een aantal kinderen een knuffel.
Wat een fijne eerste ervaring met een Islamitische school!

Workshop Islamitische school - Koran
Workshop Islamitische school - bank
Workshop Islamitische school - kinderen aan het werk
light graffiti groep 2

Light graffiti

Wat is Light graffiti

Voordat ik uit zal leggen hoe geweldig de workshop was, zal ik kort toelichten wat light graffiti is.

Het is een vorm van lichtkunst en van fotografie. Door een camera een lange sluitertijd te geven, neemt de camera veel licht op. Het nemen van de foto duurt – als je dat zo instelt – meerdere seconden waardoor er genoeg tijd is om een tekening in de lucht te maken.

Om er voor te zorgen dat de tekening goed zichtbaar wordt op de foto, is het van belang dat de foto in een donkere ruimte wordt gemaakt.

De workshop

Deze workshop heb ik vaker over geschreven, de wearables. Ook afgelopen donderdag gaf ik deze workshop weer. Dit keer gaf ik de workshop aan 4 vwo op het Alfrink college in Zoetermeer. Het mooie van deze workshop geven aan 4 vwo is dat de kinderen zelf kunnen nadenken.

Ik heb de leerlingen eerst een circuit op papier laten maken om het principe uit te leggen. Daarna zijn we allemaal begonnen aan het maken van de armband.
De afgelopen paar keer heb ik telkens maar een uurtje de tijd gehad. Dan is er precies of soms niet eens genoeg tijd om de armband werkend te maken.
Op het Alfrink college kreeg ik twee uur de tijd. Dus ik heb anderhalf uur besteed aan het maken van de armband.

Zelfredzaamheid

Normaal gesproken zou ik de leerlingen precies uitleggen wat ze moeten doen en wat de snelste manier is om de armband in elkaar te zetten. Maar normaal gesproken heb ik ook leerlingen die niet ouder zijn dan 14 jaar en meestal is het geen vwo groep.

Ik wilde gebruik maken van hun hersens en heb ze de laatste stap in het circuit zelf laten bedenken. Bij sommigen lukte dat prima, anderen hadden toch wat sturing nodig. Deze laatsten legde ik dan uit hoe ik het aan zou pakken maar liet ze vervolgens vrij in hoe zij dit aan wilden pakken.

Werkende armbanden

Na anderhalf uur werkte alle armbanden. Toen viel er helaas eentje toch nog uit en een jongen wilde die van hem nog beter hebben waardoor deze helaas niet meer werkte.

Alle leerlingen gingen mee naar het lokaal dat te verduisteren was. Iedereen is toen op de foto gegaan. Dat wil zeggen, iedereen heeft meegewerkt aan het maken van de light graffiti.

Nadat de groepsfoto’s gemaakt waren, wilden een groep leerlingen ook nog zelf of in kleine groepjes light graffiti maken. Hoe meer ze probeerden, hoe creatiever de oplossingen werden. Helaas wilden sommige armbanden niet goed meer meewerken.

Een verduisterd lokaal

Dit was de eerste keer dat een school een goed verduisterd lokaal had en dat er ook nog ruim voldoende tijd was om light graffiti te maken.

De light graffiti maakt de workshop echt af en geeft een doel aan de armbanden. De andere keren heb ik de leerlingen wel iets nieuws kunnen leren en sommigen hebben daar ook echt wel iets erg moois van gemaakt. Maar de workshop wordt een stuk sterker als de leerlingen ook met light graffiti kunnen spelen.

Hiernaast zie je een selectie van de foto’s die gemaakt zijn tijdens de workshop.

light graffiti emma
light graffiti groep 1
light graffiti groep 2
light graffiti heart 1
light graffiti heart 2
light graffiti scribble name
light graffiti smiley
Workshop monotype Bemmel result

Workshop monotype in Bemmel

Bemmel

Afgelopen donderdag, op Joek zijn verjaardag, was ik in Bemmel te vinden. Zelf kom ik uit Haarlem en mijn topografie is niet al te best. Al moet ik zeggen dat het geven van deze workshops daar wel een erg positieve invloed op heeft!

Bemmel ligt – voor degenen die net zo goed in plaatsen zijn als ik – in de buurt van Arnhem. Best een stukje rijden, dus, vanuit Haarlem. Ik hoefde pas om 12.00u te beginnen op de school dus ik hoefde niet vroeg op te staan.

Voor de workshop begon

Ik was iets voor 12.00u op de locatie en werd naar het lokaal gebracht waar ik mijn workshop mocht gaan geven. Er liep mij een dame tegemoet. Zij zou bij mij in het lokaal zijn. We raakten aan de praat en bleken dezelfde opleiding te hebben gedaan. We kenden een deel van dezelfde mensen en een medestudent van haar was een docent van mij.

Het was fijn om met haar bij te praten omdat we op een zelfde lijn zitten wat de kunstacademie betreft. We zijn blij dat we deze opleiding gedaan hebben, omdat het ons een goede docent gemaakt heeft, maar we hebben ook zeker wat op- en aanmerkingen aan het systeem.

De workshop

Ik gaf hier in Bemmel de workshop Monotype. Daarbij wordt verwacht dat ik de kinderen op tassen laat drukken maar daar sta ik zelf niet erg achter. Ik laat heb ze daarom de keus gegeven en uitgelegd waarom ik zelf liever met papier werk. Een aantal wilden alsnog graag op een tas drukken en hebben mooie resultaten geleverd.

De kinderen zijn aan de slag gegaan. Eerst met het bedenken en schetsen van een ontwerp en vervolgens met een proefversie op een gewoon A4 papier.
Sommigen ontdekten dat ze te weinig inkt hadden gebruikt, anderen juist dat ze wat zouden moeten minderen in hun gebruik.

Na de pauze

Het fijne van deze dag was dat er twee keer een uur de tijd was met een kleine pauze tussendoor. De kinderen hadden dus rustig de tijd om even een broodje te eten en dat gaf mij de mogelijkheid om de workshop wat fijner in te delen. Er was een duidelijker moment om te beginnen met het eindwerk, namelijk na de pauze.

De kinderen hebben aangepast wat ze in hun proefversie ontdekt hebben. Sommigen gebruikten meer inkt, anderen deden het wat rustiger aan. Sommigen werkten wat meer met vlakken en minder precies, anderen maakten hun ontwerp juist net iets scherper en strakker.

De resultaten

Er zijn hele creatieve werken gemaakt. Iedereen naar eigen kunnen. Een jongen die het erg lastig vond, heeft gekozen voor een simpel design en dat werkte erg goed. Hij kon ook goed zelf aangeven wat er beter was in de proefversie en wat er beter was in het eindresultaat. Als hij meer tijd had gehad, had hij een perfecte monotype neergezet.

Een meisje had een naar mijn idee ingewikkeld ontwerp bedacht maar dit kwam erg goed op papier te staan. Uiteindelijk heeft ze dit ontwerp volledig losgelaten en is ze de experimentele kant op gegaan. Daar is een heel mooie achtergrond of abstract werk uit ontstaan.

Aan de andere kant van het lokaal vroeg een meisje zich af of ze perse in één keer de druk moest maken of dat ze ook twee keer over elkaar kon drukken. Zij heeft uiteraard dit laatste gedaan. Zij heeft eerst de kleuren als vlakken gedrukt en daarna de lijnen eroverheen gedrukt. Het geeft een heel prettig effect en heeft heel goed gewerkt!

Twee andere dames zijn bezig geweest met het effect vlekken maken. Beiden hebben een mooi en goed gelukt resultaat neergezet. Een van de twee koos er ook voor om extra hulpmiddelen in te zetten. Eerst een kwast maar dat vond ze geen mooi effect geven. Toen ze hoorde dat het wateroplosbare inkt is, koos ze uiteindelijk voor een vaatdoekje. Dit gaf ook een erg origineel effect.

Hiernaast zie je een aantal foto’s van wat de kinderen gemaakt hebben.

Workshop monotype Bemmel in progress
Workshop monotype Bemmel result
Workshop monotype Bemmel result
Workshop monotype Bemmel Snoopy one
Workshop monotype Bemmel Snoopy two
Workshop monotype Bemmel result
Workshop monotype Bemmel result
Workshop monotype Bemmel result
Workshop monotype Bemmel result
Workshop wearables riem

Laatste workshop in Leiden

Workshop Wearables

De afgelopen vijf weken mocht ik een workshop geven in Leiden, wearables.
Wearables zijn draagbare technologie, zoals smartwatches, verwarmde vesten, koptelefoons, etcetera. Ik leer kinderen de basis: hoe maak ik een circuit en hoe laat ik met een circuitje een lampje branden.

Workshop in Leiden

In Leiden had ik een groepje van zeven kinderen. Samen hebben we eerst een circuitje op papier gemaakt met een lampje, batterij en kopertape. Vervolgens met dezelfde ingrediënten op een reep vilt een armband gemaakt. Daarna mochten de kinderen zelf iets maken, een eigen ontwerp.

De ballenknijper

Twee jongens wilden graag een ballenknijper maken. Omdat ondergoed met een lampje niet echt een logisch idee is, hebben ze een onderbroek voor over hun broek gemaakt. De onderbroek is gemaakt van geel vilt, aan de voorkant brandt een blauw lampje. Aan de binnenkant, op de kont, zit de batterij. Dit had heel simpel ook vlak naast het lampje gekund, maar de jongens vonden dit leuker als het achterop zat.

De laatste les hebben zij gebruikt om hun onderbroek te versieren en nu zit er met naald en draad en oranje vilt een piemel op gemaakt.

De riemen

Twee dames wilden graag een riem maken. Ze hebben netjes afgemeten hoe lang en hoe breed de riem moest worden. Dit paste niet uit één stuk vilt dus ze moesten de twee delen van de riem aan elkaar naaien. Daarna zijn ze aan het werk gegaan met heel veel lampjes toevoegen. Nadat het circuit gemaakt is en er heel veel lampjes tussen gezet zijn, bleek er ergens een foutje te zitten. De dames kregen het maar niet goed. Ik heb meerdere malen met ze mee gekeken en ook ik kon de fout nergens vinden. De enige optie was alles uithalen en weer opnieuw beginnen met de lampjes toevoegen.

De een besloot een riem te maken met heel veel lampjes die niet werken. De ander besloot een riem te maken met maar twee lampjes die wel werken.

De bivakmuts

Twee heren wilden graag een bivakmuts maken. Ik heb geen zwarte stof dus hebben ze een knal oranje muts gemaakt. Eerst hebben ze naar een eigen muts gekeken om uit te zoeken hoe een muts eigenlijk in elkaar zit. Daarna hebben ze hun hoofd opgemeten en de muts uitgetekend op het vilt.

Ze hebben keurig samengewerkt. Telkens om en om een stukje uitgeknipt en een stukje aan elkaar genaaid. Samen hebben we gekeken hoe het lampje bevestigd moest worden en waar de batterij zou komen. De muts werkt goed!

De diadeem

Een jongedame wilde graag een diadeem maken. Ze had keurig uitgetekend hoe groot de diadeem moest worden en hoeveel lampjes er waar moesten komen. Ze heeft een strook vilt afgeknipt en is aan de slag gegaan. Eerst heeft ze uitgetekend waar alles moest komen: de lampjes, de batterij, de kopertape en het ijzerdraad. Vervolgens is ze aan de slag gegaan met het plakken van het kopertape en het vastmaken van het ijzerdraad. Helaas was ze de laatste les ziek en heeft ze geen tijd gehad om de diadeem af te maken.

Foto’s

Er zijn verschillende foto’s gemaakt. Van de onderlinge werken maar ook een groepsfoto. De groepsfoto zou ik hier graag willen plaatsen maar die heb ik nog niet ontvangen. Er zijn ook verschillende foto’s over wearables, niet alleen die uit Leiden, te vinden op mijn instagram

Workshop wearables onderbroek
Workshop wearables riem
Workshop wearables bivakmuts
wearables in progress

Wearables maken

Wat zijn een wearables?

Wearables zijn een draagbaar iets waar elektronica in zit om het ‘beter’ te maken. Bijvoorbeeld een smartwatch of schoenen met lampjes erin. Er zijn talloze mogelijkheden. Elk soort elektronica is mogelijk: een muts met een geluidssysteem zodat je geen koptelefoon op hoeft. Een smartwatch waarop je appjes binnenkomen. Een vest wat opwarmt zodat je sneller warm bent en beter warm blijft. Een shirt met lichtjes zodat je beter zichtbaar bent.

Waarom schrijf ik hier over?

Ik schrijf over wearables omdat ik de afgelopen tijd een aantal workshops heb gegeven waar ik kinderen een wearable leer maken. Op mijn sociale media heb je een aantal foto’s voorbij kunnen zien komen.

Ik leer de kinderen over een circuit en hoe je deze kunt maken zodat er een lampje gaat branden. Vervolgens laat ik de kinderen een ‘oefenwearable’ maken. Op dit moment maken we allemaal hetzelfde: een armband met een lampje erin. Dit geeft hen de mogelijkheid om de net opgedane kennis toe te passen in een iets ander concept. Daarin kunnen we alle ‘foutjes’ aanstippen zodat de armbanden optimaal branden en de kinderen optimaal leren over wat er allemaal voor kan zorgen dat je circuit niet goed werkt.
Als het goed is, heeft aan het einde van de workshop iedereen een werkende armband die zij zelf mooi aan kunnen kleden.

Als ik echt de tijd krijg om te spelen:

Als ik echt de tijd krijg, dan ga ik het liefst nog veel verder dan alleen een armband. Dan maak ik het liefst gebruik van de creativiteit van de kinderen. Zij bedenken prachtige dingen, soms wat lastig uit te voeren maar er is altijd wel wat op te verzinnen!

Deze tijd krijg ik bijvoorbeeld op een school in Leiden. Speciaal voortgezet onderwijs, een clubje van 7 prachtige kinderen en een leuke docent. Samen zijn we op ontdekkingstocht in de wonderenwereld van de wearables.
Zoals hierboven beschreven, hebben de kinderen eerst een circuit gemaakt om een lampje brandend te krijgen. Vervolgens hebben we allemaal een ‘oefenwearable’ gemaakt, een armband. Toen deze bij iedereen werkte, konden we door naar het maken van een ‘eigen’ wearable.

Als het groot werd, met veel stof, moest er samen gewerkt worden. Als het te behappen was, mochten ze er ééntje per persoon maken.

Twee dames maken allebei een riem met om de 5 centimeter ongeveer een lampje. Een dame maakt een diadeem met 4 lampjes. Twee heren maken een ballenknijper (ze mochten deze over hun broek heen maken in plaats van als echt ondergoed). De andere twee heren maken een knaloranje bivakmuts.

Hoe gaat dat?

Alle kinderen zijn nu goed op weg. Bijna allemaal zijn ze op het punt dat er een circuit aangelegd moet worden. De kinderen denken allemaal na over waar de lampjes moeten komen, hoe veel lampjes, waar het geleidende kopertape moet komen en niet onbelangrijk: waar de batterij moet komen om dit alles in werking te zetten.

De jongens van het ondergoed wilden maar 1 lampje en hebben deze dus ook gelijk werkend gekregen. De jongens van de muts willen ook 1 lampje, bovenop de muts. Zij moeten eerst nog even de muts in elkaar naaien. De dames van de riemen zijn onderweg met het opplakken van het circuit en zo ver is de diadeemdame ook.

Waarom is dit zo leuk?

Ik vind het ongelooflijk mooi om de kinderen te zien groeien. Ik kan zien dat ze het steeds beter gaan begrijpen en steeds meer zelfstandig kunnen werken. Ik kan zo veel van de persoonlijkheid van de kinderen zien in hoe zij werken. Dit is ook waarom ik in 2012 besloten heb docent beeldende kunst te worden.

Daarbij leer ik zelf samen met de kinderen heel veel over techniek. Ik weet hier nog niet al te veel vanaf en ik wil hier graag mee leren werken omdat ik denk dat ik er een betere docent van wordt. Ik vind het prachtig om te ontdekken hoe ik elektriciteit kan gebruiken in bouwsels of tekeningen. Wie weet kan ik straks ook wel met geluid werken!

Wil je ook leren over circuits?

Als je dit wilt leren met een hele groep, zoals een klas, neem dan contact op met Kleinkunstig.

Als je dit gewoon heel leuk vindt, net als ik, neem dan contact met mij op. Deze link brengt je naar het contactformulier.

wearables in progress
Bright Makers just arrived

Bright Makers op een event

Bright Makers op Bright Day

Bright Makers heeft mij gevraagd om te werken op het event Bright Day van RTL. Het is een event over Science en Technologie. Ik ben niet super technisch maar wel thuis in een aantal workshops die Bright Makers aanbiedt.

Hydraulische draak

Op foto’s op Instagram en Facebook is te zien dat ik met enige regelmaat op basisscholen een workshop geef waar kinderen een draak knutselen. Het gaat natuurlijk niet alleen om het maken van een vet mooie draak. Het gaat hierbij ook om het hydraulisch systeem.

Het is mooi om in kinderogen te zien dat ze opeens begrijpen wat hydrauliek doet en hoe dit de draak in beweging kan zetten.

Workshop van Bright Makers

Bright Makers biedt meer workshops dan alleen de hydraulische draak. Dit bedrijf zet zich in voor maakonderwijs. Ik sta hier ook achter. Ik denk dat het heel belangrijk is voor het brein om spelend te leren, makend te leren. En door te doen te zien hoe iets werkt, bijvoorbeeld hydrauliek. Dit is ook allemaal met tekst en plaatjes uit te leggen maar het beklijft toch veel beter wanneer de kinderen dit zelf kunnen ontdekken en maken?

Het event

Bright Makers stond dus op het event Bright Day. Ik stond hier samen met twee collega’s. Samen hebben wij een paar honderd kinderen en ouders aan het werk gezet. We hebben ze mooie draken laten maken. Sommigen kwamen vooral om het hydraulisch systeem te ontdekken, anderen kwamen juist om een prachtige creatie te maken. Dat de draak dan kon vliegen, was een bonus.

Het was heerlijk om hier twee dagen keihard te werken. Wel was het heel vermoeiend om telkens over de hoeveelheid geluid heen te praten. Om ons heen stonden natuurlijk heel veel andere stands en deze hadden bijna allemaal een geluidssysteem aanstaan.

Bright Makers just arrived
Bright Makers kids working
Bright Makers stand
Foto bij Tinnen Figuren Museum

Deze week

BTW – vorige week

Wat een week! Het begon afgelopen zaterdag met mijn eerste officiële BTW-aangifte. Of zoals het eigenlijk heet voor de belastingdienst: de omzetbelastingaangifte.

Nou heb ik al eerder uitgelegd dat ik weinig verstand heb van de boekhouding maar het begint toch zo langzamerhand te komen. Ik weet waar ik mijn onbetaalde facturen moet noteren, ik weet waar ik mijn bonnetjes moet invoeren. Ik kan mijn bankgegevens importeren. Maar toch, zeker omdat ik een deel handmatig doe in plaats van gewoon importeer, gaat niet alles goed. 

Mijn boekhouding klopte niet. Ik had niet hetzelfde bedrag onderaan de streep staan als dat er op mijn bankrekening stond. 

Dus ik ben alle mutaties nog eens langs gelopen. Ik kon er een aantal dubbele bonnen uit halen. 

Nog klopte het niet. Alweer alles langslopen. Ditmaal ook met mijn bankgegevens ernaast. Alles leek te kloppen. Of toch niet! Ik had een factuur in mijn mail gekregen en in de boekhouding gestopt. Ik had dit betaald met mijn zakelijke rekening.

Toch kon ik deze uitgave niet terugvinden in mijn bankgegevens. Ik heb alles meerdere malen bekeken. Het duurde even maar uiteindelijk viel het kwartje. De factuur stond in dollars geschreven en mijn bankrekening laat alleen de euro’s zien. Ik had dus wel degelijk de factuur dubbel ingevoerd. De ene was namelijk gewoon geïmporteerd van mijn bankgegevens. De andere was handmatig ingevoerd alsof de dollars euro’s waren. 

Handlettering in Tilburg – deze week

Afgelopen week heb ik het rustig gehad. Ik heb alleen een workshop gedraaid op woensdag. Ik mocht naar Tilburg rijden met alle benodigdheden voor een workshop Handlettering. 

Ik was geboekt door Kleinkunstig op MBO de Rooi Pannen, afdeling Marketing en Evenementen. 

Samen met nog 11 collega’s gaven wij verschillende workshops met een talige insteek. Zo gaf iemand een workshop Rap maar ook soap-acteren kwam voorbij. 

Ik hield mij bezig met waar ik goed in ben: beeld maken. Handlettering is tenslotte een kunstvorm in het grijze gebied ergens tussen schrijven en beeld creëren in. Taal en beeld, dus! Precies mijn stijl!

De studenten waren – waarschijnlijk omdat zij zelf gekozen hadden voor handlettering – waanzinnig gemotiveerd. Het was een hele rustige maar grote groep. 28 studenten die elkaar lang niet allemaal kenden. Het feit dat ze elkaar niet allemaal kenden maakte het een rustige groep. Ze hebben prachtige werken gemaakt.

Ik heb ze een opdracht gegeven wat bij de doelgroep paste. Marketing en evenementen, deze studenten organiseren alles rondom evenementen. Ze mochten kiezen uit een thema (Herfst, Winter of Halloween) en maakten daarna een A-bord, poster of uitnodiging. En er zijn werkelijk prachtige en erg originele werken gemaakt. En sommigen hebben niet erg hun best gedaan op een origineel idee omdat handlettering op zich al uitdaging genoeg was. Ook zij hebben stuk voor stuk een prachtig resultaat neergezet!

Tinnen Figuren Museum – deze week

Op donderdag van deze week mocht ik op gesprek komen in Ommen, bij het Nationaal Tinnen Figuren Museum. Dit museum is op zoek naar wat vernieuwing op educatief vlak. En laat ik daar nu net een diploma voor hebben.  

Dit museum – al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen – doet al een hoop met educatie. Met name met onderwerpen als de Romeinen, de middeleeuwen en Napoleon. 

Ik mag dit museum, en de mensen die er werken, helpen om het educatieve programma een extra boost te geven zonder dat het museum daarvoor veel hoeft te veranderen. 

Ik heb hier gesproken met twee mensen die hier werken. Er is een aanzienlijk leeftijdsverschil maar onze blik op kunst, cultuur en ontwikkeling van een kind is redelijk gelijk. En onze humor ook, gelukkig!

Dit wordt nog vervolgt zodra er meer bekend is over mijn precieze taken bij dit museum!

Foto bij Tinnen Figuren Museum
Workshop hydraulisch voertuig - bijna af

Het stuur van Tuur

Het stuur van Tuur – Hydraulisch voertuig

Het stuur van Tuur is een boek van de Kinderboekenweek. Afgelopen week is deze gestart. In het thema van deze Kinderboekenweek -vervoersmiddelen- mocht ik een aantal workshops verzorgen. Het stuur van Tuur is een boek over een jongen die op allerlei verschillende manieren wordt opgehaald van school. Met de fiets, lopend, met de slee. Kortom: met allerlei verschillende vervoersmiddelen.

 

Groep 3/4

De kinderen van groep 3/4 mochten een eigen vervoersmiddel maken. En wel een heel bijzonder vervoersmiddel! De kinderen maakten een hydraulische draak. Ze kregen alle onderdelen die nodig waren voor de draak van mij en daarna konden ze hard aan de slag. Met stiften en kleurpotloden en gekleurd papier gingen de kinderen aan de slag! Sommige groepjes maakten een wat traditionele draak, groen geschubt. Anderen maakten een draak in een regenboog thema. Weer een ander groepje heeft een roze en paarse draak gemaakt.

De draak

Kleinkunstig heeft alle onderdelen naar mij toegestuurd. Daardoor konden er prachtige draken gemaakt worden.
Met een lasersnijder zijn alle onderdelen uitgesneden. Iedere draak bestond uit een buik, twee zijkanten van de draak, twee keer een kop en twee vleugels.
De kop wordt met een splitpen aan de zijkant van de draak bevestigd. De rest word in elkaar gezet met tape zodat de vleugels goed kunnen bewegen.
Als bodem heeft kleinkunstig mij ronde stukken piepschuim gestuurd. Daarin kunnen sateprikkers gestoken worden. Om ervoor te zorgen dat de draak daarop kan blijven steunen, zijn er rietjes omheen gedaan. Met een klein gaatje in iedere vleugel, kan alles in elkaar worden gezet.
Het laatste en belangrijkste deel is het hydraulische systeem. Hiervoor heb ik 200 spuiten gekregen en een aantal meter aan plastic buis. Aan de ene spuit bevestigde ik vast een stukje buis, de andere spuit deed ik eerst vol met water voordat ik deze aan de andere kant van het slangetje bevestigde. Een van de twee spuiten bevestigen de kinderen onder de buik van de draak en voilà, een vliegende draak!

De kinderen

De kinderen hebben ontzettend hard gewerkt en goed hun best gedaan om de allermooiste draak te maken. Sommige groepjes maakten zelfs mensen die met de draak mee kunnen vliegen. Tenslotte is het een vervoersmiddel.
Niet alleen de kinderen waren heel fanatiek aan het werk, ook de docenten waren ontzettend druk met het ondersteunen van hun leerlingen en hielpen mee om de mooiste draken te laten verschijnen.
Het was hard werken maar dat was het probleem niet voor de kinderen. Wie neemt de draak nu mee naar huis?! De creativiteit van de kinderen bleef me verbazen. De een besloot dat de draken allemaal op school moesten blijven. Een andere bedacht een doorgeef systeem. Een jongen bedacht dat je de draak kon verdienen door goed je best te doen op school de komende week. Ook was er nog een loting bedacht.

Ik hoop dat ik foto’s krijg van alle resultaten want niet ieder groepje heeft zijn draak afgekregen tijdens de workshop. Voor nu in elk geval alvast een aantal prachtige exemplaren!

Workshop hydraulisch voertuig - resultaat groene draak
Workshop hydraulisch voertuig - kinderen aan het werk
Workshop hydraulisch voertuig - bijna af
Workshop hydraulisch voertuig - eindresultaat
Reactiebaan bouwende leerlingen

Reactiebaan

In Doetinchem werd er woensdag 4 september een reactiebaan gebouwd. Op het Zone.college in Doetinchem werden drie collega’s, ik en wat mensen van een jongerencentrum ingehuurd om met vijf klassen tegelijk een reactiebaan te bouwen. Het ging wat moeizaam van start maar daarna was het een fantastische dag! Laat me je vertellen hoe dit in zijn werk ging:

Ik kwam aan op de aan mij doorgegeven locatie. Daar bleek geen workshop gegeven te worden. De lieve dames van de receptie wisten mij wel te vertellen dat ik waarschijnlijk op de andere locatie moest zijn en gaven mij instructies om naar een ander schoolgebouw te rijden welke één straat verderop stond. Daar eenmaal aangekomen was niet duidelijk of de workshop hier gegeven werd of op een locatie aan de andere kant van de stad. Nu begon ik een beetje gestrest te worden want ik was vanuit Kleinkunstig de coördinator van deze dag en moest dus op tijd zijn. Inmiddels hadden zich achter mij bij de receptie wat mensen geschaard die te oud waren om hier op school te zitten. We raakten aan de praat en zij bleken van de derde locatie aan de andere kant van de stad hier naartoe gestuurd te zijn. Zij konden mij vertellen dat de workshop dus wel degelijk hier gegeven moest worden. Gelukkig.

Toen begon het volgende dilemma. We hadden een lokaaltje toegewezen gekregen waar we het materiaal even neer konden zetten maar dit was absoluut niet groot genoeg om met 5 klassen tegelijk een workshop in te volgen. Het lokaal was eigenlijk al krap voor één klas. Een dame kwam ons te hulp: “Jullie kunnen wel in het oude techniek lokaal!” Maar ook dit was niet groot genoeg voor meer dan twee klassen. Ik gaf aan graag in de aula te willen. Uiteindelijk zijn we daar ook beland, hoor! Maar via de volgende weg: techniek lokaal, buiten (het waaide behoorlijk, dus daar kon de workshop echt niet gegeven worden), aula, gymlokaal, toch weer de aula.

Daar gaf ik aan de leerlingen een korte introductie over wat een reactiebaan is en wat de bedoeling van vandaag is. Vervolgens gingen de kinderen aan de slag. Het was prachtig om te zien. De kinderen waren ontzettend creatief met het materiaal en bedachten allerlei constructies om de reactiebaan te bouwen.

Ik was in mijn introductie niet duidelijk genoeg geweest over dat de reactiebanen vervolgens ook samengebracht moesten worden tot één grote baan dus het vergde aan het einde ook nog enige creatieve oplossingen om de hele baan op elkaar aan te laten sluiten. Uiteindelijk is dat bijna helemaal gelukt! Sommige stukken van de baan liepen beter dan andere stukken maar de kinderen hebben allemaal ontzettend veel lol gehad in het bouwen en hebben elkaar goed leren kennen. Voor een brugklas in hun eerste week, is dat denk ik het allerbelangrijkste.

Nadat de reactiebaan was afgelopen mochten de leerlingen alles weer terug in een doos stoppen en ergens gaan lunchen want voor ons stonden de volgende vijf brugklassen al weer klaar.

Deze ronde ging een heel stuk beter. Wij als docenten wisten beter wat we konden verwachten en wat er mis was gegaan in de eerste ronde. Daarom hadden wij van tevoren bepaald wat het werkgebied werd van de leerlingen. We hadden vijf vakken op de grond afgezet. En ieder vak had zijn eigen hoogte om mee te werken. De startgroep, groep 1, werkte tussen de drie en twee meter. De tweede groep tussen de twee en anderhalve meter, en zo werd het steeds wat minder hoog tot de reactiebaan op de grond was aangekomen.

Deze baan liep wat beter dan de eerste ronde en de leerlingen waren ook meer bezig met hun stukje reactiebaan op de andere stukken aan te laten sluiten. De kinderen stonden allemaal om de baan heen en telden samen af om te kijken naar hoe de baan in actie was. Het was mooi om te zien hoe deze klassen een groep vormden. Ook deze groep heeft weer alles in de dozen gestopt voor ze weg mochten.

Toen de aula weer leerling-vrij was, hadden wij rustig de tijd om als docenten nog even na te praten over de reactiebaan en over hoe alles is gelopen. Tijdens dit gesprek hebben we alle blokken weer bij de blokken gedaan, alle knikkers in een zak. Alles werd netjes weer opgeruimd zodat het makkelijk in mijn auto zou passen. Een hele hoop was zo aangepast op de baan, dat het daarna weggegooid kon worden. Dit zorgde ervoor dat ik veel meer ruimte in de auto over had en ik ook nog een collega mee kon nemen om haar af te zetten in Zwolle.

Ik heb een hele hoop geleerd van deze workshopdag en ik kijk uit naar de volgende!

Reactiebaan bouwende leerlingen
Groep creërende leerlingen
Overzicht van leerlingen en reactiebaan
error: Content is beschermd!