Reactiebaan

Reactiebaan bouwende leerlingen

In Doetinchem werd er woensdag 4 september een reactiebaan gebouwd. Op het Zone.college in Doetinchem werden drie collega’s, ik en wat mensen van een jongerencentrum ingehuurd om met vijf klassen tegelijk een reactiebaan te bouwen. Het ging wat moeizaam van start maar daarna was het een fantastische dag! Laat me je vertellen hoe dit in zijn werk ging:

Ik kwam aan op de aan mij doorgegeven locatie. Daar bleek geen workshop gegeven te worden. De lieve dames van de receptie wisten mij wel te vertellen dat ik waarschijnlijk op de andere locatie moest zijn en gaven mij instructies om naar een ander schoolgebouw te rijden welke één straat verderop stond. Daar eenmaal aangekomen was niet duidelijk of de workshop hier gegeven werd of op een locatie aan de andere kant van de stad. Nu begon ik een beetje gestrest te worden want ik was vanuit Kleinkunstig de coördinator van deze dag en moest dus op tijd zijn. Inmiddels hadden zich achter mij bij de receptie wat mensen geschaard die te oud waren om hier op school te zitten. We raakten aan de praat en zij bleken van de derde locatie aan de andere kant van de stad hier naartoe gestuurd te zijn. Zij konden mij vertellen dat de workshop dus wel degelijk hier gegeven moest worden. Gelukkig.

Toen begon het volgende dilemma. We hadden een lokaaltje toegewezen gekregen waar we het materiaal even neer konden zetten maar dit was absoluut niet groot genoeg om met 5 klassen tegelijk een workshop in te volgen. Het lokaal was eigenlijk al krap voor één klas. Een dame kwam ons te hulp: “Jullie kunnen wel in het oude techniek lokaal!” Maar ook dit was niet groot genoeg voor meer dan twee klassen. Ik gaf aan graag in de aula te willen. Uiteindelijk zijn we daar ook beland, hoor! Maar via de volgende weg: techniek lokaal, buiten (het waaide behoorlijk, dus daar kon de workshop echt niet gegeven worden), aula, gymlokaal, toch weer de aula.

Daar gaf ik aan de leerlingen een korte introductie over wat een reactiebaan is en wat de bedoeling van vandaag is. Vervolgens gingen de kinderen aan de slag. Het was prachtig om te zien. De kinderen waren ontzettend creatief met het materiaal en bedachten allerlei constructies om de reactiebaan te bouwen.

Ik was in mijn introductie niet duidelijk genoeg geweest over dat de reactiebanen vervolgens ook samengebracht moesten worden tot één grote baan dus het vergde aan het einde ook nog enige creatieve oplossingen om de hele baan op elkaar aan te laten sluiten. Uiteindelijk is dat bijna helemaal gelukt! Sommige stukken van de baan liepen beter dan andere stukken maar de kinderen hebben allemaal ontzettend veel lol gehad in het bouwen en hebben elkaar goed leren kennen. Voor een brugklas in hun eerste week, is dat denk ik het allerbelangrijkste.

Nadat de reactiebaan was afgelopen mochten de leerlingen alles weer terug in een doos stoppen en ergens gaan lunchen want voor ons stonden de volgende vijf brugklassen al weer klaar.

Deze ronde ging een heel stuk beter. Wij als docenten wisten beter wat we konden verwachten en wat er mis was gegaan in de eerste ronde. Daarom hadden wij van tevoren bepaald wat het werkgebied werd van de leerlingen. We hadden vijf vakken op de grond afgezet. En ieder vak had zijn eigen hoogte om mee te werken. De startgroep, groep 1, werkte tussen de drie en twee meter. De tweede groep tussen de twee en anderhalve meter, en zo werd het steeds wat minder hoog tot de reactiebaan op de grond was aangekomen.

Deze baan liep wat beter dan de eerste ronde en de leerlingen waren ook meer bezig met hun stukje reactiebaan op de andere stukken aan te laten sluiten. De kinderen stonden allemaal om de baan heen en telden samen af om te kijken naar hoe de baan in actie was. Het was mooi om te zien hoe deze klassen een groep vormden. Ook deze groep heeft weer alles in de dozen gestopt voor ze weg mochten.

Toen de aula weer leerling-vrij was, hadden wij rustig de tijd om als docenten nog even na te praten over de reactiebaan en over hoe alles is gelopen. Tijdens dit gesprek hebben we alle blokken weer bij de blokken gedaan, alle knikkers in een zak. Alles werd netjes weer opgeruimd zodat het makkelijk in mijn auto zou passen. Een hele hoop was zo aangepast op de baan, dat het daarna weggegooid kon worden. Dit zorgde ervoor dat ik veel meer ruimte in de auto over had en ik ook nog een collega mee kon nemen om haar af te zetten in Zwolle.

Ik heb een hele hoop geleerd van deze workshopdag en ik kijk uit naar de volgende!

 

English:

In Doetinchem was a workshop action-reaction chain on the fourth of september. Me and three co workers from Kleinkunstig and some nice people from a youth centre were hired by the Zone.College in Doetinchem to give this workshop to five classes at the same time. We had a rough start but after that it was an amazing day! Let me tell you how it went:

I arrived at the location that I was told to go to. There was no workshop planned there. The dear reception ladies told me that I might needed to go to a different location and gave me some directions on how to get there. It was one street away so it wasn’t hard. Once I was there it became unclear whether the workshop was given there or at a third location on the other side of the city. I started to get a little stressed by now because I was the coördinator of this day so I didn’t want to arrive too late. At this time some people, who were too old to be students at this school, were standing behind me. We started to talk and they turned out to be the people who were going to help us out from the third location. So they confirmed that the workshop was definitely on this location.

Then there was the next dilemma. We were told to put all our materials in one small classroom but this wasn’t big enough to have the workshop with five classes at the same time. It was even a little too small for a workshop for one class. A lady came to help us: “You can use a classroom that’s not in use at the moment!” But this one wasn’t big enough either. I wanted to use the canteen. Eventually we got there but in the following way: unused classroom, outside (the wind was blowing too hard so it wasn’t possible to do the workshop outside), canteen, gym, canteen.

There I gave a short introduction on what an action-reaction chain is and what we were going to do today. Then the kids started building. It was wonderful to see them busy. The kids were very creative with the materials we had given them and thought of a lot ways to build the chain.

In my instructions I wasn’t clear enough about the fact that we were building one big chain instead of 400 small chains so this took a little extra creativity at the end. Eventually they managed to link almost all the chains together! Some parts of the chain were built a little better that others but all the kids had a ton of fun building it and getting to know each other. And in my opinion, in a first week of a first year of a new school, that’s the most important part.

After the action-reaction chain was done, the kids put everything back in the boxes they found their stuff in and went on to grab some lunch somewhere. And for us the next 5 classes were waiting already!

This round went a lot better. We as teachers knew better what to do and what to say. We knew what went wrong the first time around so we made some small changes: we made 5 workspaces, one for each class. And we decided in what height the groupes could work. So the starting group, group number one, startet at 3 metres high and went down to 2. The second went from 2 to 1.5, all the way to group number 5 from 0.5 to the floor.

This chain went better than the first one and the kids were working together rather than working on their own little piece of chain. At the end all the kids joined around the action-reaction chain and counted down to see it in action. It was beautiful to see how these classes formed a group. Just like the first round, these kids put everything back into the boxes again and then they were allowed to go.

When the canteen was kids free again, we had some time to discuss how the day went. During this time we were busy putting the blocks with the blocks, all the marbles in a bag. Everything was cleaned up nicely so that it would fit easily in my car again. A lot of the materials were modified for the chain so they had become unusable. We could throw a lot of materials away which gave me enough space in the car to give one of my colleagues a lift to Zwolle.

I learned a lot from this workshop day and I’m looking forward to the next!

Reactiebaan bouwende leerlingen
Groep creërende leerlingen
Overzicht van leerlingen en reactiebaan
Author

mnoordhuis@hotmail.nl

error: Content is beschermd!